Arabamın kapısını açmak üzereydim ki içimdeki huzursuzluk bir kez daha baş gösterdi. Parmağım kendiliğinden Beste’nin adını tıkladı. İkinci kez çaldı ama yine açmadı. O telefonu süs olsun diye mi taşıyor acaba bu kadın?
Gözüm hâlâ alışveriş merkezinin girişindeydi. Kapıdan çıkan her kadını göz ucuyla süzüyor, Beste veya Bora'yı görürüm diye dikkat kesiliyordum.
Sonra birden otoparkı taradım. Bizim şoförlü arabadan eser yoktu. Beste’nin kendi arabası da burada değildi.
"Ne oluyor lan burada?" diye dişlerimin arasından fısıldadım.
İçimde kıpırdanan o kötü his… mideme taş gibi oturdu.
Telefonu yeniden elime aldım. Bir kez daha Bora’yı aradım.
Aptal herif. Nefes nefese konuşması hâlâ kulağımda çınlıyordu.
Tekrar aramaya bastım. İlk çalışta açtı.
“Neredesiniz lan siz?!”
Sesim alışver
