(Filipino) Heaven Sent

Three

                Bumungad sa akin ang isang matandang babae na nakaupo sa harap ng isang mahabang mesa. She's smilling at me but I bet she's already studying my every move. I can see it in her eyes.

                Pinaupo niya ako sa kaharap niyang upuan. Nanginginig na talaga ang tuhod ko habang nakatingin lang ako sa kanya. She looks really nice and sophisticated which made me more intimidated by her presence.

                "Ally Santos. You're a second year college student, you're taking up Computer Science." anito.

                Umayos ako ng pagkakaupo. "Yes ma'am."

                "You don't have experience sa trabahong ina-applyan mo, am I right?"

                I nodded. "That's right ma'am."

                Inalis niya ang tingin mula sa laptop at tumingin sa akin. "Tell me more about yourself."

                Huminga akong malalim. Pagganito pa naman ay nagme-mental block ako. Sa harap lang naman ako ng step mother ko magaling sumagot pero pag iba na, natameme ako bigla.

                "A-ahm... My name's Ally Santos. I'm in second year college. I never had any job experiences and I never tried applying to any companies until now. Since I was a child, I grew really fond in computers. I love learning new things about it. New invention excites me. When I reached Highschool, I started dreaming about creating my own app or video games. I visit gaming blogs and tried making cheap games. When I reached college, I decided to take up Computer science despite what my family wants."

                Tumango-tango ito. "You said that you never tried applying to other companies. So why did you choose Electrum? Why do you want to work with us?"

                "I admire this company so much. Your company has long been a leader in this industry due primarily to your usage of modern technologies and current techniques for reaching your target market and it will be my pleasure to be part of that progress. "

                "What skills can you offer us that will help our company grow?"

                "I have a passion for new technologies that will allow me to adapt to the ever-changing marketplace. As I said, I have been curious about making my own creations. I will bring my unique vision to your company. I have knowledge to different areas related to this company's current goals, including expanding international sales. I would bring not only these method but also my organizational skills to this job at your company."

                Sandali siyang tumigil. Binalik niya ang tingin sa resume ko. May sinulat siya sa papel na nasa tabi niya na hindi ko kita dahil natatabunan iyun ng laptop niya. Tapos na ba? Sana lang ay nasagot ko ng tama ang mga tanong niya.

                "I love that you're very passionate in this industry, Ms. Santos. We checked your school performance and I must say na pinahanga mo ako sa matataas mong grado. You're excellent. Talented. This world needs more people like you... But... You are studying. Paano mo mababalanse ang pagtatrabaho at pag-aaral mo? Aware ka naman siguro na we are looking for a full time employee not a part time employee."

                Napalunok ako. I was aware of that. Nakalagay iyun sa site nila. Hindi ko naman talaga inasahan na mapipili nila ako for the job interview. I mean, we're talking about Electrum... But here I am... "I will enroll in night class. I can handle pressure. I just really need the job." Sincere kong sagot.

                Ngumiti siya sa akin. "I know that... But we don't want you to sacrifice your studies for the job. You're a great student and you will be a great programmer or whatever you want to be. But right now..." huminto ito at tinanggal ang suot niyang eyeglasses. "Why don't you come back after two years? We will accept you right away... But for now..--"

                Napatayo ako sa kinauupuan. "I really need the job ma'am. Please give me a chance to prove myself."

                She sighed again. Tumingin na naman siya sa laptop niya tila hindi alam kung anong gagawin. God, I need this job. Paano ako makakapag-aral kung wala akong pantustos sa tuition ko? Kahit na ipakita ng pamilya ko na gusto nila akong makapagtapos, alam ko naman kung anong nasa isip nila. Pagod na ako. Pagod na ako sa mga tingin nila. Pagod na akong makinig sa pag-aaway nila. Pagod na akong maging sunud-sunuran lang. I want my life back. I want to reach my dreams nang hindi ko nararamdamang may pumipigil sa akin. Ayaw kong matatak sa isip ko na isa akong pabigat dahil lang yun ang iniisip ng mga taong nakapaligid sa akin. I don't want them to poison my soul. One of these days that will happen and I don't know what to do when that happens.

                "Okey, Ms. Santos. We will think about it. We will call you again."

                Napabuga ako ng hangin. Alam ko kung anong ibig sabihin nun. Eto ang unang job interview ko but I've seen and read this scenes. I'm not stupid. Yung mga sinabi niya, malamang palusot lang yun dahil ayaw nilang masaktan directly ang loob ng applicants nila.

                "Okey." mahina kong wika. "Thanks for the opportunity, ma'am. I am really looking forward to working with you."

                "Thank you for your time, Ms. Santos. We will call you."

                Bigo akong lumabas ng opisina nito. Well, una pa naman toh eh. Hindi ako titigil hanggang sa makahanap ako ng trabaho. I just want to run away from that house. I'm that desperate.

                I turned off my phone. Naka-ilang text at missed calls na si Zaila. Hindi ko sinagot ang mga iyun. Ayaw kong umuwi ngayon. Maybe I'll stay sa bahay ng isa sa mga kaibigan ko ngayon? Basta. Wala ako sa mood. Baka ano lang ang magawa ko oras na makita ko ang babaeng yun.

                I called Vanessa. I told her na i-meet ako sa bar na madalas naming tambayan. Hindi na siya nagtanong pa. Malamang alam na niya kung bakit.

                I ordered drinks sa bartender habang hinihintay si Vanessa. Ilang minuto lang ay nakita ko itong papasok ng bar. I waved my hand. Agad siyang lumapit ng makita ako.

                "Tayo lang?" tanong niya.

                I nodded. "May pera ka?"

                She raised her eyebrow. "I knew it. Gagawin mo na naman akong atm."

                Mahina akong tumawa. "Pasensya na. Hirap kasi ng walang pera. Wag kang mag-alala, pag nakahanap ako ng trabaho, babawi ako sayo."

                "So naghahanap ka talaga ng trabaho? How was it?"

                Ngumuso ako. Naalala ko na naman ang sinabi nung manager ng Electrum. I'm excellent daw pero di naman ako tinanggap. Ang dami pang rason. Di na lang ako dineretso.

                "Wala eh... Pero makakahanap din ako bukas o sa mga susunod na araw."

                He chuckled. "Where did you apply for a job?"

                "Electrum."

                Tiningnan niya ako. "Seryoso?"

                I nodded.

                Malakas siyang tumawa. "Gaga. No wonder. Alam mo naman kung gaano kataas ng qualifications nila. Bilib na ako sa confidence mo."

                Inirapan ko siya. Sinubukan lang naman. At least nakapasok ako. Sila nga ilang beses ng sinubukan di pa rin nakakatanggap ng sagot mula sa kompanya.

                We continued chatting. She kept asking me about my plans at kung paanong nababaliw na ako dahil doon. Hindi ko maintindihan kung bakit tinuturing nila akong baliw dahil lang gusto kong maabot ang pangarap ko at umalis na sa puder ng tatay ko. Is it really impossible?

                Nagulat ako ng biglang hatakin ni Vanessa ang braso ko dahilan kaya muntik na akong mahulog sa kinauupuan.

                "What the hell is wrong with you??" inis kong tanong rito.

                May tinuro siya mula sa likod ko. Inis naman akong tumingin doon. Wala akong nakita kundi mga taong nag-iinuman.

                "Okey? What?"

                "Do you know who that is?" excited niyang tanong.

                Tumingin ako ulit sa likod ko. Hindi ko alam kung saan sa mga yun ang tinuturo niya. Marami kasi sila tapos madilim pa kaya di ko makita ang face nila.

                "The guy wearing a red shirt."

                Hinanap ko naman ang nakasuot ng red. Buti na lang at mag-isa lang siya kaya mabilis kong nahanap. He's with his friends talking and drinking and laughing. I can't see him clearly, hindi ko alam kung dahil sa iba't ibang ilaw ng bar o dahil tinatamaan na ako ng iniinom ko. Mabilis kasi akong malasing. Nakakaloka diba?

                "You don't know him?" di makapaniwalang tanong ni Vanessa.

                "Dapat ba kilala ko siya? Sino ba yan? Presidente? Senador? Konsehal?"

                Tumawa siya. "Gaga, that's the one and only Thunder Ramirez s***h Electrum's Chief executive officer."