หวนคืนรัก

เมืองลอนดอน ประเทศอังกฤษ ชายหนุ่มหน้าตาดีกำลังตอนคว่ำอยู่บนเตียง ในหน้าหล่อคมจ้องไปในแมคบุ้ค พลางเล่าเรื่องของตัวเองที่เกิดขึ้นในวันนี้อย่างตื่นเต้น บนหน้าจอปรากฎในหน้าของคนปลายทางอยู่บนเฟสไทม์ ซึ่งเป็นสาวน้อยที่หน้าตาไม่ได้สละสวย แต่ถ้าได้รู้จักจะหลงเสนอแน่นอน เมื่อเห็นปลายสายสนใจแต่มือถือ ดังนั้นคนตัวโตจึงแสร้งกล่าวออกมาอย่างงอนๆ ตามประสาคนขี้อ้อน “ที่รักไม่สนใจเค้าเลยอ่ะ งอนแล้วนะ” ‘ขี้งอนไปได้!’ คนปลายสายเหวี่ยง ตั้งแต่ทำงานมา เหมือนเขาจะรู้สึกว่าเธอขี้หงุดหงิดกว่าเดิม ราวกับมีอะไรในใจ แต่เวลาถามเธอจะบอกว่าไม่มีอะไรทุกครั้ง “แง อย่าดุจิ ที่รักเหนื่อยหรอ ไหนๆ วันนี้เล่าให้ฟังหน่อย ที่ทำงานเป็นไงบ้าง” แม้ปากจะบอกว่างอน แต่พอเธอคนตรงหน้าเหวี่ยงกลับ เขาก็ต้องง้อทันทีตามปกติ ‘เปล่า’ ดวงหน้าสวยก้มลงไปเล่นมือถือ “ไหนๆ เล่าให้ฟังหน่อย พี่แมนพาไปทำอะไรมาบ้างครับวันนี้” เขากล่าวถึงพี่ในแผนกที่เป็นคนสอนงานเธอ ที่ชอบพาเธอไปหาอะไรกินและมาส่งที่บ้านอยู่บ่อยๆ ‘นอนละนะ เปอง่วง’ ปลายสายตัดบทก่อนที่จะกดวางไปทันที “เห้ออ” ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างเซ็งๆ อดโทษตัวเองไม่ได้ว่าเขาเล่าเรื่องของตัวเองมากไปจนทำให้หญิงสาวอึดอัดรึเปล่า ธันวา หรือ ธัน เพิ่งจบจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ในมหาลัยดังกลางเมือง ด้วยความเก่งและรอบรู้ เขาจึงสอบชิงทุนธนาคารเอกชนแห่งหนึ่ง จนเอาชนะคู่แข่งหลายพันคน และได้มาเรียนที่อังกฤษนี่ แต่มีข้อแม้ว่าต้องทำงานที่สาขาที่อังกฤษหลังจบ 2 ปี แล้วค่อยกลับไปทำงานที่สาขาใหญ่ที่ไทย ห้ามลาออกอีก 2 ปีเป็นการใช้ทุน ซึ่งเขามองว่าไม่เลวเลย เพราะว่าหมายความว่าเขาจะได้ทั้งปริญญาโท และการันตีว่าจะมีงานทำไปอีก 4 ปี เขาจึงทุ่มหมดหน้าตัก และมุ่งมั่นมากในการคว้าทุนนี้มาได้จนสำเร็จ กำลังใจสำคัญของธันที่ทำให้ธันพยายามก้าวไปข้างหน้า นอกจากเพื่อจะได้ไม่ลำบากบุพการีและพี่สาวแล้ว อีกหนึ่งเหตุผลคือเขาอยากจะมีอนาคตที่ดีและมั่นคงก่อนอายุ 30 นั่นเอง เป้าหมายของเขาที่ว่าจะมีอนาคตดีๆก่อนวัย 30 นั้นอาจจะดูไม่เกินจริงนัก เพราะเขาไม่ได้มีภาระอะไรมากนัก พ่อของธันมีธุรกิจส่วนตัว ส่วนแม่ทำงานธนาคารเป็นระดับผู้บริหารใหญ่โต เรียกได้ว่าเป็นครอบครัวชนชั้นกลาวค่อนไปทางรวยเลยแหละ หากแต่เขาไม่เคยโดนบุพการีสปอยล์ ทั้งคู่เลี้ยงดูเขาและพี่สาวมาอย่างมีเหตุผลและตรงไปตรงมา อาจมีตามใจตามประสา แต่ก็ไม่ได้ตามใจในเรื่องสำคัญ อนาคตดีๆที่ว่าก็คือ ธันอยากเป็นเหมือนแม่ คือเป็นผู้บริหารในธนาคาร เนื่องจากเขารู้สึกว่า แต่ละงานมันเครียดพอๆกัน หากแต่เขาไม่น่าจะทนความเครียดในการหมุนเงิน หาเงินมาจ่ายคู่ค้าและลูกค้ายามสิ้นเดือนเวลาธุรกิจฝืดเคืองได้อย่างพ่อ ซึ่งในส่วนนี้เจ้ก็ดูทำได้ดี พ่อแม่เขาเลยไม่ได้ขัดอะไร แต่ต่างกับครอบครัวเปอติ้ดโดยสิ้นเชิง ซึ่งจะเรียกว่าครอบครัวก็ไม่ถูกนัก เพราะพ่อแม่ของเปอติ้ดเสียไปแล้วทั้งคู่ โดยทั้งคู่เกิดอุบัติเหตุหลังจากที่ล้มละลายไม่นาน ตอนนั้นเปอติ้ดอยู่แค่มัธยมต้น ชีวิตหญิงสาวจึงพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ ไม่ว่าเปอติ้ดจะทำอะไรก็ต้องคิดถึงเงินมาก่อนเป็นอันดับแรก และค่อนข้างจะใช้ชีวิตด้วยความเครียดมาก่อน ธันรู้จักกับเปอติ้ดตอนปีสาม เพราะบ้านอยู่ตรงข้ามเพื่อนเขาที่เขาชอบไปนอนค้างบ่อยๆ เขาเลยมีโอกาสเดินสวนกันและได้คุยกัน สายตาแสนเศร้าและดูโดดเดี่ยวของเธอทำให้เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น เขาจึงเทียวไปเทียวมาอยู่นานเพื่อหาว่าเธอเป็นใคร เมื่อรู้ว่าเธอโสดก็เริ่มจีบทันที และสุดท้ายเปอติ้ดก็ต้องแพ้ให้กับความเป็นคนดีและจริงใจของเขา หลังจากคบไม่นาน ธันก็เพิ่งรู้สาเหตุของดวงตาแสนเศร้า แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกชอบเปอติ้ดน้อยลง ยังรู้สึกประทับใจที่เปอติ้ดมีเลือดนักสู้ อดทนส่งเสียตัวเองมาได้จนประสบความสำเร็จ แถมเอาไปอวดกับครอบครัวอีกต่างหากว่าแฟนเขาเก่งขนาดไหน แม้จะลำบากในการหาเงิน แต่เปอติ้ดเองก็ไม่เคยขอเงินธันใดใดเลยสักบาท การคบกันของเขาและเธอเหมือนเด็กๆทั่วไป กินข้าวดูหนัง ไม่ได้มีอะไรลึกซึ้ง อาจมีกอดและหอมแก้มบ้างตามประสา แต่ผู้ชายอย่างธันก็ให้เกียรติผู้หญิง ไม่ทำอะไรเกินเลย ปล่อยความคิดล่องลอยไปสักพัก ธันก็แก้เบื่อโดยการเข้าไปเล่นเกมออนไลน์กับเพื่อนๆแทนเพื่อแก้เซ็ง เพื่อนเขาหลายคนยังหางานไม่ได้ เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัวว่าเขาจะเหงา บางคนออนเพื่อเล่นเกมได้ทั้งวัน และตอนนี้เวลาของเขามันช้ากว่าไทยตั้ง 6 ชั่วโมง เค้าเล่นเกมได้นานกว่าพวกที่อยู่ไทยอยู่แล้ว สองทุ่ม~ (เวลา ณ ประเทศอังกฤษ) ติ้ง~ เสียงโนติจากโทรศัพท์ดังขึ้น ธันที่กำลังจะล้มตัวลงนอนหยิบมือถือขึ้นมาดู ก่อนที่จะพบว่าข้อความมาจากซี เพื่อนขาเที่ยวของเขาที่บ้านใกล้กับเปอติ้ดนั่นเอง Sea: ทำไรวะเมิง Tun: ไม่มีไร คุยได้ มีไร Sea: เมิงทำไรวะ เพื่อนเขาชวนคุยด้วยประโยคแปลกๆ ปกติมันจะไม่ค่อยไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบเขาแบบนี้ Tun: เมิงแปลกไป มีอะไร หรือทรายท้องหรอ 555 ธันถามไปอย่างกวนๆ เพราะเพื่อนของเขาคนนี้เป็นถึงเดือนของคณะที่สุดท้ายลงเอยกับดาวคณะข้างๆที่ชื่อทราย แถมก่อนมาเรียนต่อยังได้ข่าวว่าย้ายออกจากบ้านเพื่อไปอยู่ด้วยกันช่างน่ารักเหลือเกิน Sea: กุเลิกกับทรายแล้ว Tun: ห้ะ คอลได้มั้ยวะ Sea is calling ทันทีที่อ่านข้อความ ปลายสายก็โทรมาทันที ธันวาเลยยิงคำถามใส่เพื่อนด้วยความเป็นห่วง “เมิงเป็นไงบ้างวะ” ‘เรื่องของกูไว้ก่อน โอเคมั้ยวะเมิง’ “โอเคเชี่ยไร เมิงพูดแปลกๆมาตั้งแต่มะกี้ละนะไอซี กุควรเป็นอะไร” ‘อ้าว เมิงกับเปอติ้ดไม่ได้เลิกกันหรอวะ’ “แม่ง พูดงี้ได้ไง กุรักของกุ เมิงแช่งกุเพื่อ” ‘อ่า..’ ปลายสายนิ่งไป ‘งั้น แค่นี้ละกัน’ “เดี๋ยว อะไรทำให้เมิงคิดแบบนี้วะซี” ‘เอ่อ เปล่าๆ กุ..’ ปลายสายนิ่งไปเหมือนกำลังคิดว่าควรพูดดีไหม “ซี เมิงเป็นเพื่อนกุป่าว มีไรไมไม่พูดตรงๆวะ” ปลายสายทำเสียงจิ้จ้ะในคอ ‘ดูเอาเองละกัน’ ปลายสายพูดก่อนจะวางสายไปพร้อมกับส่งคลิปมาให้แทน บนปกเป็นบ้านของเปอติ้ด สมบัติชิ้นเดียวที่เธอยังเหลือจากพ่อแม่ที่ล่วงลับไป ส่วนคนสองคนนั่งอยู่ในรถเบนซ์สีขาวที่เขาไม่คุ้น กำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม เมื่อถอนจูบออก เขาก็เรียกชื่อออกมาด้วยความตกใจ “เปอติ้ด!” Sea is calling ยังไม่ทันได้ว่าอะไรต่อ เพื่อนก็โทรกลับมาอย่างรวดเร็ว ‘ดูจบยัง เมิงจะเอายังไงต่อ’ “กุขอโทรหาเปอติ้ดแปปนะ” คนร่างสูงพูดเสียงสั่น มือไม้ไม่มีแรง ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ‘ไม่น่ารับหรอกเมิง กุถ่ายให้ไม่หมด ตอนนี้ที่กุเห็นคือเหมือนบทรักจะเพิ่งเริ่มหว่ะ’ ซีเอ่ยหน้าเบ้ เพราะบ้านของเปอติ้ดอยู่ตรงข้ามเขา แค่เปิดม่านออกไปก็เห็นเหมือนอีกฝั่งจงใจให้เขาเห็น “มันน่าจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดแหละ กุก็เคยคุยกับคนอื่น เปอยังให้อภัยกุเลย” ‘ไอสัส!’ ปลายสายเสียงสูง ‘เมิงแค่คุย แต่นี่คือ..’ “เอออ เดี๋ยวกุลองคุยดู เปอน่าจะเลิก ไม่น่ามีอะไรมั้ง” ‘พ่อพระ’ ปลายสายครางเสียงต่ำ ‘หงุดหงิดแทนโว้ย!’ “เดี๋ยวว ไอ้ซี” ‘ไร’ “เฝ้าให้หน่อยจิ เสร็จแล้วบอกด้วย” ‘ส้าด’ ปลายสายครางเสียงสูง ‘เอออ ก็ได้ๆ กุเป็นหมาหรอวะ แค่นี้นะเมิง’ ซีบ่นพลางคิดในใจ ทำไมเขาจะต้องมานั่งเฝ้าแฟนเพื่อนมีอะไรกับชู้..วะ หากแต่เพราะเขาเพิ่งเลิกกับแฟนมาเหมือนกัน ทำให้ช่วงนี้ก็นอนไม่หลับ .. เฝ้าก็เฝ้าวะ! ตึ้ง~ เสียงข้อความจากพ่อพระของเขานั่นเอง Tun: เมิงนอนเถอะ ขอบใจมากนะ Sea: เปอรับสายเมิงแล้วหรอ Tun: เปล่า ค่อยคุยพรุ่งนี้ละกัน ซีเลยปิดม่านก่อนที่จะไปหาเบียร์มากินเพื่อจะให้เมาต่อ เพราะไม่ได้ยึดติดกับครั้งแรกของผู้หญิงเท่าไหร่ และอาจจะคิดว่าเธอเหงาเลยไปหา one night stand เขาคิดในแง่บวกว่าถ้าเธอสารภาพ เขาก็คงให้อภัยเธอแหละ ถ้าเธอยังรักเขาอยู่ เพราะปกติเปอติ้ดไม่ใช่คนเหลวไหล ยังไงเธอก็น่าจะมีเหตุผลบอกเขาแน่ๆ ธันมองว่าอาจจะมีดราม่าเล็กน้อย และสุดท้ายเขาและเธอก็น่าจะกลับมาคืนดีกันดังเดิม แต่เขาคิดผิดถนัด เพราะว่าวันรุ่งขึ้น เมื่อเขาถาม ตั้งใจว่าจะทำเสียงเข้มใส่เธอกลับบอกเลิกเขาซะดื้อๆ ‘เออ..เราเลิกกันเถอะธัน’ “ห้ะ” ชายหนุ่มเสียงสูง ไม่ทันได้ตั้งตัว จากที่คิดว่าครั้งนี้น่าจะมีทะเลาะกันยาวนาน กลับกลายเป็นประโยคบอกเลิกที่สั้นที่สุด ‘อือ โชคดีนะ’ ประโยคสุดท้ายของเขาและเธอ จากนั้นเขาก็ถูกเธอบล๊อกไลน์ เฟสบุ้ค และไอจีอย่างไร้เยื่อไย เขาดำดิ่งไปประมาณหนึ่งเดือน ร้องไห้ และหมกตัวอยู่ในแฟลตคนเดียว กินแต่เหล้า เหล้า เหล้า สุดท้ายแล้ว เมื่อร้องไห้จนพอ และเหมือนฟ้าจะไม่ส่งเธอกลับมา เขาจึงกลับมาดำเนินชีวิตต่อไป แต่ต่างไปก็คือ เขาขรึมขึ้น เข้มแข็งขึ้น และ จะไม่ร้องไห้ให้เธออีกต่อไป