“PINABAYAAN niya akong magdusa sa kasalanang hindi ko naman ginawa. Ilang taon akong naghirap sa loob. Pinaasa niya ako at naghintay ng naghintay sa kanya. Marami siyang ipinangako sa akin noon. Pero ni isa, walang nangyari. Hindi siya dumating.” Pagtatapos ni Aya sa pagkukuwento kay Precy kung ano ang nangyari noon.
Namagitan ang ilang segundong katahimikan sa pagitan nila. Sa buong durasyon ng kanyang pagkukuwento ay tahimik lang ito at nakikinig sa kanya. Na ipinagpapasalamat niya. Sana lang ay mapukaw niya ang isip at damdamin nito.
Ito ang unang bumasag ng katahimikan. “Kung ganon… kaya ka bumalik sa buhay niya ay para paghigantihan siya.” mahinang sabi nito. Hindi iyon tanong.
“Oo. Inaamin ko iyan.” Matapat niyang sabi.
Natitigan siya nito. Sa mga sandaling iyon ay alam na niyang
