“ระวังคำพูดด้วยนะคะ ตรงนี้มีเด็ก”เนตรอุษาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จากความรู้สึกแรกที่ประหม่าเมื่อได้พบเขากลับกลายเป็นไม่พอใจ น้องอคิณเป็นเด็กฉลาดเธอไม่อยากให้ลูกจดจำสิ่งที่เขาพูด
“น้องอคิณเหรอครับ”อคิณแหงนใบหน้ามองคุณแม่ ก่อนจะมองคุณลุงตรงหน้าด้วยความสงสัย ใบหน้าเล็กเอียงไปมาแววตาครุ่นคิดบางอย่าง เนตรอุษาจึงยอมปล่อยมือที่ปิดหูทิ้งลงข้างลำตัว
“อคิณขอโทษครับคุณลุง”เด็กน้อยยกมือขอโทษอีกครั้ง
“ไม่เป็นไรครับ แต่ต่อไปต้องระวังนะครับ หกล้มขึ้นมาเราจะเจ็บตัว”เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถูกชะตากับเด็กแปลกหน้า ฝ่ามือใหญ่ของคุณลุงวางแหมะลงบนหัวของเด็กชายโยกไปมาเบาๆ
“ครับคุณลุง”น้องอคิณรับปาก ขณะที่ดวงตายังฉายแววสงสัยอยู่
“ลุงชื่อเคนนะครับ”ไม่แนะนำตัวเปล่าแต่เขายังถือวิสาสะเอื้อมสองมือกุมไหล่เด็กชายเอาไว้ ลอบสังเกตใบหน้าเด็กน้อยไปในตัว
“น้องอคิณอายุเท่าไหร่”เนตรอุษาเม้มปากแน่นขณะที่ได้ฟังคำถามของเขา อยู่ต
