The Way You Loved Me

C3: Last Move

Chapter 3 - LAST MOVE

Wilb's POV

I might hurt her in the past, but she's still the person I wish for in the present.

Isa ako sa mga taga-hanga ni Lhorr simula pa no'ng high school kami. Ngunit hindi ko alam kung paano ko ulit sasabihin sa kaniya na siya pa rin ang laman ng puso ko.

I may be a coward, but I will still look for the great opportunity to talk to her. I would like her to know how much I still love her. If I was given a chance to talk to her again, I would grab that little fortuitous without any doubts. I won't mind if it takes only few seconds to be noticed by her.

Iisang paaralan lang kami no'ng high school kaya kilalang-kilala ko siya. Pero nasa star section siya noon napabilang habang nasa 11th section naman ako.

Shall I call myself a dumb or stupid for being part of the lower section? I think I am dumbed but not stupid for being part of a bewildered class. I do have talents in any fields but not academically gifted.

Ilang beses ko na ring sinusundan si Lhorr kahit saan s‘ya magpunta. Shall I consider myself as a stalker by then? Possibly, I am, but not obsessively stalking her as others did. Naghahanap lang ako ng tyempo to tell her how much I felt sorry for what I've done.

Kilala niya ako noon pa man, but now I became a stranger on her eyes. I saw Lhorr in the hallway of the Engineering building, standing near its entryway. I don't know what she's doing there, but it seems that she's waiting for someone.

Mayamaya ay lumapit ito sa isang lalaki. Hinarang niya ang kaniyang paa sa harap nito. Nasaksihan ko kung paano muntikang matumba ang lalaki sa ginawa ni Lhorr.

Nakita ko sa mata ng lalaki na nabigla siya sa hindi inaasahang nangyari. Mukhang hindi maganda ang naging timpla ng reaksiyon ng lalaki. Alam kong may balak na gawin din ang lalaki kay Lhorr.

Hindi na nga ako nagkamali. Muntikan nang magdikit ang kanilang mga mukha dahilan para makaramdam ako ng kaunting selos at inggit.

Hindi ko kailanman naranasan ang makaharap si Lhorr nang gano'n kalapit. Hanggang isang metro lang ang layo ng agwat ang mayroon kami― noon. Pero sa lalaking kaharap niya, hindi na sukat ng daliri ko ang agwat ng mukha nila.

Mukhang nagtatalo ang dalawa nang walang halong sigawan. Nabigla lang ako nang napalayo ang lalaki sa mukha ni Lhorr. Biglang nagtawanan ang mga kasama nito sa kaniyang sinabi.

Napatakip din ito ng ilong at dumistansiya ng ilang metro kay Lhorr. Gusto kong ipagtanggol si Lhorr kaya lang hindi ako makagalaw sa aking kinatatayuan. Nagpatuloy lang ako sa panonood sa malayo.

Mabilis na tumakbo si Lhorr palabas ng building. Alam ko na napuno siya ng hiya dahil sa nangyari. Imbes kasi na siya ang gumanti ay parang siya ang napuruhan pa.

It's a wrong move for her.

Sinundan na lang ng mga mata ko ang paglayo ni Lhorr hanggang sa maglaho ito. Gusto ko man siyang lapitan ngunit nauunahan pa rin ako ng kaba. Hindi ko alam dahil baka hindi pa ako nagsasalita ay na-reject niya lang ako― kagaya ng dati.

Jorge's POV

Nakaramdam ako ng konsensiya sa nagawa ko kay Ms. Sungit. Ayaw ko sana siyang patulan ngunit mukhang hinahamon pa rin niya ako. Sinubukan ko na talaga siyang iwasan sa tuwing nakikita kong magkakasalubong kami. Ayaw ko na nang gulo dahil parang teleserye rin ang eksena ng una naming pagkikita.

Ako na ang lumalayo pero siya pa rin itong habol nang habol. Hindi ko lang talaga alam kong ganito na talaga ako ka guwapo para habulin niya.

I might look like a superstar, but it's the opposite. I studied here not to gain enemies. I just want to keep away myself from the bad past I had.

I am just thankful to thank my friends for introducing this safe haven. However a girl in the first day of the semester appeared out of nowhere. And, I feel like it will be a miserable college journey for me.

"Pare, hanep ka rin, 'no? Pati ba naman babae susungaban mo? Akala ko ba hindi ka pumapatol sa babae?" tanong ni Shoi.

"Paano ba naman iba ang pinapatulan," pabirong sabi ni Khen.

"Loko! Hindi naman talaga ako gano'n. Paano ba naman hinahamon talaga ako ng masungit na 'yon. Hindi ko alam kung anong mayroon ang babaeng iyon. Mukhang pinaglihi sa sama ng loob. Sobra ang galit niya sa akin kahit na nag-sorry na ako sa kaniya," pagpapaliwanag ko.

"Huwag mong sabihin na siya 'yong babaeng tinutukoy mo noon na nakabanggaan mo?" pagtatanong ni Tim.

I nodded.

"Ops! Nakabingwit na naman ng dalagang Pilipina ang ating kaibigan!" loko ni Shoi.

"Ay, bad!" paggatong naman ni Tim.

"Ewan ko sa inyo! Puro na naman kabaliwan ang iniisip niyo. Pupunta muna ako sa cafeteria para kumain. Sasama ba kayo?" pagyaya ko.

"Oo naman. Alam naman kasi naming libre mo, tatangi pa ba kami?" nakangiting sabi ni Tim.

"As usual, ako na naman ang taya parati, minsan kaya subukan niyo ring manlibre. Gastusin niyo rin ang perang inilalagay ng parents niyo sa mga bank accounts niyo. Tara na nga!" pagyaya ko at nagtungo na papuntang cafeteria.

We walked in the hallway passing some of the rooms going to the cafeteria. Then something catches my attention. I saw a group of students posting tarpaulins in the hallway while others were busy starring at them. Nakalagay do'n ang isang announcement tungkol sa isang mahalagang event ng university. I already heard about this event.

OctoberFest 2019

'Yon ang naka-imprinta sa tarpaulin na hawak ng mga estudyanteng nagpapaskil nito. Patungkol nga ito sa sports festival na ipinagdiriwang sa unibersidad taon-taon.

In my previous university, we do celebrate sportsfest, but not as grandiose as this university will celebrate. We do have foundation week, but I never tried to experience it even once. I never attended any of the occasions of the school. I don't have my parents' para isama roon. I rather choose to stay in the mansion and watch my favorite movies.

Nakikita ko naman sa mga mata ng mga kapwa ko estudyante ang tuwa ng malaman ang tungkol dito. Alam ko naman na masaya ang araw na iyon ayon sa mga naririnig ko sa mga dating nag-aaral sa campus. How do they celebrate here in public university? It gives me excitement.

Hindi man ako sigurado pero gusto kong subukan na sumali sa anumang laro nila. Maybe, this is the right time to go out from my shelter. I won't waste this opportunity to experience. It's once in a whole school year, perhaps.

Agad akong nagmadali na magpunta sa conference room upang magpalista. Hindi ko kasi alam ang takbo rito kaya magpapalista na ako dahil baka maubusan pa ako ng slots. Ito rin ang unang araw ng pagpapalista ng pangalan sa mga sasali ayon sa tarpaulin.

"Mauna na pala ako sa inyo," sabi ko. "Hindi na pala ako nagugutom. Nagbago na rin ang isip ko!" pagpapaalam ko sa mga kaibigan ko.

"Hoy, Jorge! Saan ka pupunta?!" sigaw ni Tim, habang tumatakbo na ako palayo.

I am excited to have the try-outs. Na-e-excite akong makasali sa ganitong klaseng event, dahil ito rin ang pagkakataon ko upang maging mas mabuting manlalaro sa sport na gusto ko. Swimmer na ako mula noong elementary pa lang. Nakapag-uwi na rin ako ng ilang gintong medalya para sa aming paaralan.

Hindi ko naman inakala na maraming medalya na ang nasungkit ko sa mga laro na nasalihan ko na. Ilang medalya na rin ang nadala ko mula sa mga International Competitions na sinasalihan ko. I'm not a sport enthusiast. I am just fond of joining sports competition.

Magkakaroon pa ng elimination sa try-outs bago mapiling manlalaro ng Engineering department, iyon ay ayon sa babae kanina. Pagkatapos ko magpalista ay agad na rin akong umuwi ng bahay upang ibalita kay Nay Binda ang paglahok ko sa kompetisyon. Tuwang-tuwa naman sa akin si Nanay Binda.

She is my number one supporter sa lahat ng sinasalihan ko. Isa siya sa lubos na humahanga sa kakayahan ko.

How about Zenn? Is she proud of me too? Naalala ko ulit siya. It seems that her name already engraved in my heart and no one can erase it. The only person I loved before, but never became mine.

Tatlong araw na rin ang nakaraan matapos ang elimination round. Hanggang sa nakapasok nga ako sa swimming as our department's one of the representatives. Hindi na rin ako makapaghintay na makalaban ang ibang departmento. Pero ngayon ay dapat akong maghanda sa paparating na event dahil ilang araw na lang ito.

"This is for you, Zenn," I said, looking at the crimson sky.

*****

"Yahoo!" sigaw ng isang babae.

"Makikita na naman natin si crush!" dagdag naman ng kaibigan niya.

Everyone is busy preparing their grand surprises on the upcoming event. Each department is practicing seriously to get the gold medals and to be one of the athlete for the Regional Level. Some were continuously cheering their department's name while others were talking. It is needless to say that they aim for nothing, but the only best for their respective departments.

I've heard that Engineering Department won for six consecutive years in this event, and that triumph is a challenge for us. That's why we are practicing under pressure to maintain our spot. It takes a lot of motivation to win in the game.

Tatlong araw na lamang ang mayroon upang makapaghanda kaming lahat. Malapit na magtagis-talino at kakayahan ang bawat representante ng bawat departamento. Ang departmento kung saan ako kabilang ay abala rin sa paggawa ng mga banner na gagamitin sa laro. They are busy for practicing and preparing for their cheers.

Kabilang ako sa kalahok ng swimming event. Sa ilang araw na iyon ay narinig kong sa running event naman ang mataray na babaeng nakabangga ko sa hallway. I also saw her practicing in the field these past few days. Teka, bakit nga ba ako interesado sa kaniya? Hindi pala ako interesado talaga. Infatuation lang ang naramdaman ko no'ng una naming pagkikita.

Pero hindi ko alam kung bakit iba ang naramdaman ko nang makita ko siya noon. Ilang buwan na rin kaming hindi nagkakasalisi pagkatapos nang pangyayari sa gate ng building.

Iniiwasan ko na siya kapag nakikita kong magkakasalubong ang landas namin. Ayaw ko nang patulan ang babaeng iyon. Nagmumukha lang akong batang nakikipag-away sa kapwa ko bata. We are too matured to live our lives than to argue with different perspectives.

I need to be matured enough. It's a college life already. This is not the typical high school days where we can take it for granted. I am, not expecting a Romeo and Juliet love story in this university. Being lazy is not on my vocabulary anymore and not as important thing for my future. I have to act like a matured one.

Araw-araw na rin ang puspusan naming training upang mapanatili at maging malakas sa araw ng kompetisyon. I am determined to win and bring home the gold medal for our department. I also wanted to give justice for Juan Crisostomo who died in the last year competition because of jealousy. Masyado kasing sineryoso ang laro nila no’n hanggang sa umabot sa pisikalan.

He won in different categories in the said event and it's not a bizarre thing to have enemies behind your success. It's time to have revenge for our dearest colleague. Paghihiganti ng panalo.

"Laban, Inhenyero!"

@phiemharc – C3