Hindi ako nakasagot agad. Ni ang huminga nang maayos. Gaya ng ginagawa niya ngayon, seryoso lang akong titig din sa mukha niya.
“Why doing these, ser? I mean—why trying to reach me when in fact you can just look for someone whoʼs reachable?”
“Because youʼre my sky. Impossible to reach but willing to do everything just to touch you—”
“Then die!” putol ko sa sasabihin niya. “You could reach me—your sky — when you die.” wika na, hindi naitago ang diin.
Lumambot ang emosyon ng mukha niya at mas pumungay ang mga mata niya na nagbigay sa akin ng dahilan para mapakurap-kurap at mapagtanto ang aking nasabi.
“S-Ser, p-pasensya na,”
Tang*na. Nanghihina ako.
Nagbaba siya ng tingin. “Itʼs o-okay. Excuse me.” paalam niya bago tumayo at maglakad palabas nitong hall.
Shit naman.
Ipiniki
