Babam ve Ceyda kol kola hazırladığımız bahçeye girdi. Hemen peşinden Kağan'ın kolunda onları takip ediyorduk. Kızlarla elbiselerimizi trençkotlarımızın içine saklamıştık. Henüz yanımızdaki erkekler ne giydiğimizi bilmiyordu. Hava akşam olunca daha bir yumuşaktı. Rüzgar sakindi ve ılıktı. Alkış tutan kalabalığa karışıp nikah masasına yaklaştık. Babam önce Ceyda'nın oturması için sandalyeyi çekti, ardından yanında ki yerini aldı. Hemen karşılarında onlara gülücükler saçıyordum. Başka ne yapacaktım ki! Onlar mutlu oldukları her an ben 'iyi ki' diyecektim. İyi ki evlendiler.
"Nasılsın" diye sordu Kağan. Ona gülerek karşılık verdim. Nikah memuru yerini aldı. Babamın şahidi Şevket amca da yerini aldı. Ceyda'nın şahidi Firuze teyzeydi. Nikah memuru önünde duran mikrofona konuştu.
"Hoşgeldiniz
