2 hafta sonra...
Sıkıntıdan patlamama ramak kalmıştı. Herkes istediği yere gidiyor, istediği şekilde hareket ediyor, Nehir bile müziği açıp karşımda oynuyor, ben niye yatıyordum. Üstelik raporum da bitmişti. Bugün işe gitmem lazımdı ama babam kati suretle reddediyordu. Bende onun işe gitmesini bekliyordum, hemen peşinden işe gidecektim. Babam toparlanıp çıktı. Ceyda masayı toplarken odama geçip üzerimi değiştirmeye başladım. Az daha evde kalırsam sıkıntıdan patlayacaktım artık.
"Ceyda, ben çıkıyorum" diyerek kapıyı açmıştım ki, yakalandım.
"Nereye?"
"İşe."
"Hayatta olmaz, babanı duydun."
"Ceyda, patlayacağım sıkıntıdan lütfen. Bak söz veriyorum saat başı seni arayacağım." Ona yalvaran bakışlar attığımda dayanamadı.
"Peki, tamam. Benim arabamı al. Dikkatli ol. Babana ben söyler
