Sabah oldu yine. Kağan'sız olan sabahlarıma bir yenisi daha eklendi, mevsimleri saymazsak tabi. Bir de yılları ve bir de onsuzluğu isyan sayan kalbimi. Saymazsak tabi mevsimleri, yılları, bir de kalbimi o zaman ne kalacaktı ki benden geri. Artık yaşayarak tecrübe kazanıyordum. Yaşadığım acıdan edindiğim tecrübe ise asla sevdiğini, seviyorum dediğini bırakma, çünkü zaman çok acımasız. Belki de hayatta tek acımasız şey zaman. Geçiyor, öyle bir geçiyor ki, geçerken biçiyor seni ve sen bunun farkında boğazına kadar acıya battığın da anlıyorsun.
Ben şimdi sevdiğim adam için değil, yaşamak için hastaneye gidiyorum. Yanmışım, yarım kalmışım kimin umurunda, ben zaten yok olan bedenimi biraz daha yok etmeye gidiyordum aslında. Yaşamak için, bu hastalıktan ölmemek için ama kalp acısından ölmek içi
