NANG huling sumulyap si Soledad sa oras ay ganap nang alas-diyes ng umaga. Hanggang ngayon ay wala pa siyang tulog mula pa kagabi. Sa mga sandaling iyon ay naroon siya sa labas ng bahay ng kanyang Tiya Sabel, ang kapatid ng kanyang mama at ina ni Ising. Liblib ang lugar na iyon at nasa gitna sila ng kakahuyan. Ayon sa kanyang Tiya at ligtas sa lugar doon. Bukod sa kanila ay naroon din ang ilan pang gaya nila ay lumikas sa gitna ng digmaan.
Napalingon siya kay Abel nang lumabas ito at naupo sa kanyang tabi. “Anong lagay niya bago kayo naghiwalay kagabi?” tanong niya habang nakatanaw sa malayo.
“Marumi. Pagod. Pero hindi ko kailan man nakitaan ng panghihina ng kalooban si Badong.”
Pinahid ni Soledad ang luha na umagos mula sa kanyang mga mata at ngumiti sa gitna ng kalungkutan.
“Sady
