ASYA
Herkese göre zaman hızla akıp giderken, bende durum çok farklıydı. Timur'u toprağa verdiğim gün zaman durmuştu sanki. Her yeni günün sabahı gözümü açarken, bir kabustan uyanmayı hayal ediyorum ya da her kapı çaldığında, her duyduğum ayak sesinde, Timur geldi sanıyorum.
Aklıma inat, kalbim hâlâ ısrarla onu beklemeye devam ediyor. Sanki her an bir yerlerden çıkıp, ben geldim çikolata perisi, diyecek gibi. Onu düşünmediğim tek bir anım yok. Her yerde, her şeyde sanki o var. Kokusunu tekrar hissedebilmek, gülüşünü tekrar görebilmek, sesini tekrar duyabilmek ve o gökyüzü mavisi gözlerine bakabilmek için neler vermezdim ki. Timur’la birlikte hayallerim, umutlarım, yaşamın bütün güzel renkleri de birlikte gitti. O günden sonra hep kendi kendime, neden ben değil de o diye, milyonlarca kez s
