NİLÜFER
Cenazeden sonra Asya bir daha mezarlığa gitmedi. Biz de zamana ihtiyacı olduğunu düşünerek ısrar etmedik. Fakat yanıldığımızı anlamamız çok uzun sürmedi. Timur’un ölümünü kabullenip toparlanmaya çalışmak yerine, psikolojik durumu her geçen gün daha kötüye gitti.
Son bir aydır, bütün gün bahçe giriş kapısına bakan yatak odasının penceresinden, bir hayalet misali sessizce dışarıyı izliyor. Sanki, Timur bir gün gelecekmiş gibi onu bekliyor. Konuşmuyor, uyumuyor, yemiyor. Israrımızla birkaç lokma yese de beş dakika sonra hepsini geri çıkartıyor. Çikolata Perisinden, arkadaşlarından, bizden… Her şeyden, herkesten vazgeçti. Gözümüzün önünde günden güne erirken, elimizden hiçbir şey gelmemesi daha da ağırımıza gidiyor. Onu teselli edecek ne bir söz, ne de iyileştirebilecek bir ilaç var
