Rüzgar, az önce yarıda kalan cümlesine dönerek, "Boş ver anneni, zaten gerçek annen değil. Neden bu kadar üzülüyorsun ki? Üzülmene gerek yok, önemli olan senin kendin hakkında düşüncen, başkalarının değil," diye ekledi. Gülüşü, bir yandan samimi bir dostluğu yansıtırken, diğer yandan alaycı bir tavır takınarak gözlerimin içine bakıyordu. O an, içimdeki huzursuzluk bir nebze azalmıştı; belki de onun bu rahat tavrı, beni biraz olsun rahatlatarak zihnimi dağıtıyordu. Ama bu düşünceleri çok geçmeden, "Sen işten kaytarmak için mi böyle yaptın yoksa?" diyerek alaycı bir şekilde gülümseyerek sözünü tamamladı.
Onun bu sorusu, içimdeki gerginliği bir anda yok etmedi; aksine, alaycı bir tavırla karşılık vermem gerektiğini hissettim. "Tüh, anlamazsın sanmıştım. Düşünmemiştim anlayacağını. Biraz dah
