Gözlerimi tekrar duvardan ayırıp, yatağımdan kalktım. Kıyafetlerimi alıp banyoya doğru yöneldim. Aynanın karşısında yüzümü yıkarken, suyun soğukluğu beni biraz canlandırdı ama içimdeki ağırlığı hafifletmekten çok uzaktı. Üzerimi değiştirip çıktığımda, odadaki koltukta Rüzgar'ı gördüm. Oturmuş, düşüncelere dalmış gibi görünüyordu; yüzündeki ifade, içindeki karmaşayı yansıtıyordu.
"Dün akşam için özür dilerim. Üzgünüm." Dediğinde, sesi duygularla doluydu. Madem üzgündü, neden beni o halde bırakıp gitmişti ki? İçimde bir yerlerde biriken kırgınlıkla, "Üzülme, ben üzülmeyi bırakalı çok oldu," dedim. Telefonumu alıp aşağı indim.
Mutfağa adım attığımda, kahvaltının masada hazır olduğunu gördüm. Masanın üzerindeki tabaklar, özenle dizilmişti ama etrafta, ne geçen günkü görevli abla vardı ne de
