ปะป๊าของหนูรวย

ขนมโตเกียว

หัวโจกได้รับความเจ็บปวดอย่างมาก หงตี้แย่งมีดที่มือของหัวโจกและจอไปที่คอทันที ลูกน้องที่อยู้ด้านหลังไม่มีใครกล้าเข้า

"ทีนี้จะบอกได้หรือยัง"

"มึงไม่กล้าแทงกูหรอกฮ่ะๆ!" หัวโจกท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว

"ใช่ เพราะแกไม่มีค่าพอไง" หงตี้เอ่ยด้วยนํ้าเสียงเข้มครึม จากนั้นเข้าก็บิดข้อมือหัวโจกอีกครั้ง

"อ๊าก!!!!! .....บอก....บอกแล้ววววว!!!!"

"หึ...ถ้าบอกตั้งแต่แรกก็ไม่ต้องเจ็บตัวแล้ว" จากนั้นหงตี้ก็ปล่อยหัวโจกทันที

หัวโจกจับข้อมือด้วยความเจ็บปวด เผยดวงตาเครียดแค้น แต่ก็ทำอะไรได้เพราะดูแล้วบอดี้การ์ดคนนี้ไม่ทำธรรมดา

"สามหมื่น...หนี้ของป้าคนนี้ " หัวโจกเอ่ยด้วยท่าทางกลัวๆ

หงตี้รับเลขบันชีมาและโอนให้อย่างรวดเร็ว ก่อนที่กลุ่มทวงหนี้จะกลับ หงตี้ก็เอ่ยขึ้น

"เจ้านายเราบอกว่าวันหลังอย่ามายุ่งกับสองแม่ลูกอีกเข้าใจหรือไม่"

กลุ่มทวงหนี้พยักหน้ารับทราบอย่างอ่อนน้อม และรีบเดินจากไปทันที ผู้คนรอบๆมองเหตุการณ์ก็อดอิจฉาไม่ได้

สองแม่ลูกรีบเดินไปหาหงตี้เพื่อจะเอ่ยขอบคุณ หงตี้ห้ามและพูดขึ้น " ถ้าจะขอบคุณไปขอบคุณเจ้านายผมเถอะครับ"

สองแม่ลูกเดินไปหานํ้าเหนือ จากนั้นก็เอ่ย "พ่อหนุ่มป้าขอบใจมากนะที่ช่วยเหลือป้า"

พลอยใสหันไปมองแม่และพูด "แม่คะแม่ไปทำขนมมาให้คุณชายเถอะค่ะ" ป้าหญิงรีบพยักหน้าและเดินไปทันที

พลอยใสยืนกุมมือตัวเองด้วยอาการเกร็งๆ จากนั้นเธอก็พูดเสียงเบาๆว่า "ขอบคุณมานะคะคุณชายท่านนี้

"หนูจะรีบหาเงินมาคืนให้เร็วที่สุดนะคะ"

"ไม่ทราบว่าคุณชายชื่ออะไรคะ" พลอยใสเอาแต่ก้มหน้าไม่กล้ามอง

นํ้าเหนือเห็นก็อดเอ็นดูไม่ได้ เขาลุกขึ้นยืนมือจกกระเป๋าและมองสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้า

"นํ้าเหนือ" เขาเอ่ยสั้นๆ

"เอ่อ......ค่ะ.....คุณชายนํ้าเหนือ" พลอยใสเอ่ยอย่างติดๆขัดๆ

นํ้าเหนือยกยิ้มมุมปาก คิดในใจว่าตัวเขาเองหน้ากลัวขนาดนั้นเลยหรือไง ปกติเขาก็เป็นคนเงียบๆแบบนี้อยู่แล้ว

ไม่เข้าใจว่าสาวน้อยตรงหน้าทำไมถึงดูสั่นๆ

"หนูขอข้อมูลติดต่อไว้ได้ไหมคะ ถ้าหนูหาเงินได้แล้วจะติดต่อไป"

"ไม่ต้องหรอก"

"ไม่ได้ค่ะ" พลอยใสยืนกราน เธอไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร

"ฉันบอกว่าไม่ต้องไง" นํ้าเหนือพูดด้วยนํ้าเสียงนิ่งๆ เขาไม่เดือดร้อนเรื่องเงินอยู่แล้ว และยิ่งเห็นสาวน้อยดื้อดึงเขาก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด

"ไม่ได้ค่ะ" หนูเป็นหนี้หนูก็ต้องใช่้ หนูรู้ว่าคุณชายไม่ขัดสนเรื่องเงิน แต่หนูไม่อยากติดหนี้บุญคุณใครค่ะ" พลอยใสเอ่ยพร้อมกับสีหน้าจริงจัง

นํ้าเหนือมองดวงตาสาวน้อยที่กำลังสั่น เขาก็ถอนหายใจให้กับความมุ่งมั่นของสาวน้อย

"ก็ได้ แต่ฉันไม่รับเป็นเงินนะ"

"คะ? ละ...แล้วววว....คุณชาย...จะ...จะรับเป็นอะไรคะ?" พลอยใสก้มหน้าทันที เธอบีบมือตัวเองจนแดงไปหมด

เธอกลัวว่าชายหนุ่มจะขอร่างกายเธอ เหมือนกับเสี่ยเม้ง

นํ้าเหนือรู้ทันทีว่าพลอยใสคิดอะไรอยู่ " เหอะ! เธอคิดไปไหนของเธอเนี่ย"

"ฉันจะบอกว่า ให้เธอกับแม่ของเธอทำขนมวันละ 100 ชุดแล้วไปส่งที่บริษัทตะวันราชา"

"ราคาเท่าไหร่เธอก็คิดมา ฉันจะให้เงินเธอครึ่งนึงและหักหนี้ครึ่งนึงโอเคไหม"

"คะ?!....อ๋อ...โอเคค่ะ " พลอยใสเอ่ยยิ้มๆ อย่างน้อยแม่ของเธอจะมีรายได้ชัวๆ เพราะบางวันก็ขายได้มั่งไม่ได้มั่ง วันไหนฝนตกก็จบเลย เธอสงสารแม่เธอมาก เธอกะว่าถ้าจบม.6เธอจะออกมาหางานทำทันที

ไม่นานป้าหญิงก็เดินมา

"ได้แล้วจ้ะพ่อหนุ่มขนมโตเกียว ป้าให้ใส้เยอะเป็นพิเศษเลย" ป้าหญิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มพร้อมกับยื่นถุงขนมให้นํ้าเหนือ

นํ้าเหนือรับมาและลองชิมทันที พอชิมไปได้ชิ้นนึงนํ้าเหนือก็กินชิ้นต่อไปทันที เขารู้สึกว่าอร่อยดี ถึงรสชาติจะไม่ค่อยเหมือนตอนเด็กๆ

แต่ก็ถือว่าถูกปากของเขา

พลอยใสเมื่อเห็นสีหน้านํ้าเหนือก็รู้สึกพอใจอย่างมากที่คุณชายผู้สง่างามชอบขนมของแม่เธอ เพราะคนรวยๆส่วนใหญ่ไม่มีใครชอบกินของตามแผงลอยข้างทาง คนรวยส่วนใหญ่ก็เข้าไปกินตามร้านอาหารหรู แต่สำหรับนํ้าเหนือนั้นดันดูติดดินจึงทำให้เธอแปลกใจหน่อยๆ

"เอ่อแม่ คุณชายให้เราใช้หนี้ด้วยการทำขนม 100 ชุดไปให้ที่บริษัทของคุณชาย จนกว่าจะหมดหนี้คะ" พลอยใสเอ่ย

"จริงหรอลูก!" ป้าหญิงตกใจนิดหน่อย ไม่คิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะใจดีกับเธอและลูกขนาดนี้

"จริงค่ะ" พลอยใสกอดแม่อย่างมีความสุข

นํ้าเหนือมองสองแม่ลูก ก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่น จากนั้นเขาก็เอ่ยถามพลอยใส

"ดูจากเครื่องแบบของเธอ เธอเรียนอยู่โรงเรียนยูโรเซียร์บริชหรอ"

"ใช่คะหนูเรียนที่นั่น ตอนนี้อยู่ม.6ใกล้จบแล้วค่ะ" พลอยใสตอบอย่าจริงจัง

นํ้าเหนือพยักหน้าหน่อยๆจากนั้นก็กินขนมต่อ ทางด้านพลอยใสเห็นท่าทางที่เอร็ดอร่อยของนํ้าเหนือจึงเอ่ยถาม

"เอ่อ อร่อยขนาดนั้นเลยหรอคะคุณชาย" พลอยใสเอ่ยอย่างสงสัย

นํ้าเหนือนิ่งนิดนึงจากนั้นก็วางถุงขนมลง "ก็พอได้"

"เสียมารยาทพลอยใส" ป้าหญิงเห็นลูกสาวเอ่ยขัดชายหนุ่มจึงดุลูกสาวทันที

พลอยใสก้มหน้าก้มตาสำนึกผิด คิดในใจเธอก็แค่สงสัยเฉยๆเอง

"ว่าแต่เธอไม่ไปโรงเรียนหรือไง"

"ไปค่ะ แต่หนูว่าจะไปสายหน่อย" พลอยใสเอ่ยและมองไปที่แม่ของเธอ เธออยากอยู่ช่วยแม่ของเธอก่อน

นํ้าเหนือไม่ได้ตอบอะไร จากนั้นก็หันไปเอ่ยกับป้าหญิงทันที

"ป้าครับ ผมเหมาขนมวันนี้หมดเลยล่ะกันนะครับ "

"อะไรนะคะ!/คะ?!" พลอยใสกับแม่ของเธออุทานพร้อมกันทันที จากนั้นพลอยใสก็พูดด้วยท่าทางตกใจ

"คุณชายไม่ต้องช่วยหนูกับแม่หรอกค่ะ แค่นี้เราก็เกรงใจแล้วค่ะ"

นํ้าเหนือมองหน้าพลอยใสนิ่งๆ พลอยใสก้มหน้าทันที จากนั้นนํ้าเหนือก็เอ่ย

"ฉันเห็นว่าขนมอร่อยดีเลยจะซื้อไปฝากพนักงาน ฉันช่วยเธอตรงไหนหรอ" นํ้าเหนือพูดด้วยท่าทางดุๆ แต่จริงๆเขาก็ช่วยนั่นแหล่ะ

"แต่ถ้าเธอไม่เต็มใจ ฉันไปสัั่งร้านอื่นก็ได้นะ"

"ป่าวคะ หนูไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะคะคุณชาย" พลอยใสเอ่ยอย่างลนๆ

นํ้าเหนือเห็นท่าสำนึกผิดของพลอยใส ก็ถอนหายใจและพูด " เอาเถอะ เธอก็รีบไปเรียนซะ เดี๋ยวฉันให้หงตี้อยู่นี่ช่วยแม่เธอ"

"หงตี้ นายช่วยคุณป้าทำ แล้วรอขนมแล้วเอากลับไปที่บริษัทด้วย" นํ้าเหนือสั่งงานหงตี้ทันที

"ครับเจ้านาย"

พลอยใสรู้สึกเกรงใจ จึงเอ่ย "เอ่อแต่ว่า......."

"ไม่มีแต่..........." นํ้าเหนือเอ่ยด้วยนํ้าเสียงเด็ดขาด จากนั้นก็เดินขึ้นรถทันที ไม่นานักรถกเบ๊นซ์ก็ขับออกไป

"คุณพลอยใสไปเรียนเถอะครับ ทางนี้ไม่ต้องห่วง " หงตี้พูดเมื่อเห็นท่าทางของพลอยใส

"เอ่อ....." พลอยใสลังเลนิดนึง

"ไปเถอะลูก ไหนๆหนูก็ใกล้จะจบแล้ว ไปสายบ่อยๆมันไม่ดี" ป้าหญิงเอ่ยเมื่อเห็นลูกสาวท่าทางเป็นห่วง

"ก็ได้ค่ะ "

"พี่ชายหนูฝากแม่ด้วยนะคะ"พลอยใสเอ่ยและหันไปมองหงตี้

หงตี้ไม่ได้ตอบอะไร เขาพยักหน้าเบาๆ จากนั้นพลอยใสก็ถอดผ้ากันเปื้อนออกและเดินไปขึ้นรถเมล์ทันที

.............................................