มือหนาทั้งสองข้างจับชายผ้าห่มดึงขึ้นมาห่มเรือนร่างของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านายอย่างเบามือ ก่อนที่จะเอื้อมไปหยิบไอแพดที่เธอวางทิ้งเอาไว้ข้างตัวมาเก็บที่โต๊ะโคมไฟตรงหัวเตียงพร้อมเอื้อมมือไปปิดโคมไฟนั้น เดินตรวจตราตรงหน้าต่างพลางปิดผ้าม่านและสำรวจรอบห้องอีกครั้งเพื่อดูความปลอดภัย
เมื่อตรวจเช็คความเรียบร้อยรอบสุดท้ายเหมือนทุกๆวันเรียบร้อย เขาจะกลับมานั่งเงียบๆอยู่ที่โซฟาอีกประมาณสิบห้านาทีทุกวัน เพราะว่า...
“กรี๊ดดดดดดด!!! อย่าเข้ามานะ!! อย่านะทำอะไรฉันเลย! ฮืออออ”
เสียงกรีดร้องยามค่ำคืนของศรานั้นดูน่าสงสารและหวาดกลัวอย่างสุดใจ มือของเธอเกร็งกำผ้าห่มเอาไว้แน่น น้ำตาไหลพรากอาบใบหน้าทั้งที่เธอยังหลับตาอยู่...มันเกิดขึ้นอย่างนี้ทุกคืน...
“คุณศรา! คุณศราครับ ผมอยู่ตรงนี้”
“ปล่อย!! ปล่อยฉันนะ!! พอแล้ว!! ฮึก ฮือ”
หรัญญ์รุดเข้าไปนั่งลงบนเตียงพร้อมกับคว้ามือของเธอที่เกร็งกำเอาไว้ และพยายามป
