Wakas
1486 Words
***
Judy Ann's Pov
Natataranta ang lahat pero ako nakatingin lang sa kanila habang nakatulala dahil hindi ko alam ang nangyayari ngayon. Walang akong ideya kung bakit sila natataranta, tapos na ang kabilugan ng buwan ngunit bakit ganito na lang sila mataranta lahat ng tao dito?
"Aling Rosenda!" sigaw ko.
Agad siyang napatingin sa kinaroroonan ko. Nakita ko siyang naglalagay ng maraming asin sa gilid ng bahay. Agad akong lumapit sa kinaroroonan niya at siya naman ay tumigil sa kanyang ginagawa.
"B-bakit po? B-bakit?" naguguluhan na tanong ko.
Kumunot ang noo nito sa akin. Agad rin namang nawala ang pagkunot ng kanyang noo at umamo ang kanyang mukha sa akin/
Lumapit siya sa amin at hinawakan ang aking balikat. Napatingin ako sa kanyang kamay na may asin pa.
"Mas-malala pa ang mangyayari mamaya." seryosong pahayag nito sa akin.
Tumaas ang kanang kilay ko sa kanyang sinabi. Anong ibig niyang sabihin? tapos na nga ang kabilugan ng buwan eh bakit ganito na silang sila magreact? May iba pa ba kaming hindi nalalaman?
"T-tapos na p-po-" hindi ko natuloy ang sasabihin ko ng bigla niya akong hinawakan sa balikat ko gamit ang kanyang dalawang kamay.
"Hindi niyo alam." sabi niya habang umiling-iling."Hindi niyo alam dahil pagkatapos ng kabilugan ng buwan ay susunod naman ang pulang buwan at ang pulang buan ay mas-lalo silang lalakas." seryosong saad nito sa akin.
Bigla siyang napabitiw sa kanyang pagkakahgawak sa akin dahil sa pag-atras ko. Ibig sabihin hindi pa iyon ang tunay na lakas nila? Mas lalakas pa sila? Paano na kami makakaligtas nito kung maslalakas pa sila. Hindi na nga naman sila matalo nung mga maliliit pa sila at nung malalaki at ngayon maslalakas pa sila. Katapusan na ata namin nito.
Biglang nahagilap ng aking mga mata ang isang lalai at isang babae. Paika-ika itong naglalakad patungo sa amin. Kumunot ang noo ko dahil hindi ko mawari kung sino ang mga paparating pero nung masmalapit na sila sa amin ay doon ko na lang napansin kung sino iyon.
Agad na nanlaki ang mga mata ko sa nakita ko. Nakita ko si Reynalyn na duguan at hiarap na hiarap na naglalakad. Tanging ang lalaki lang na kasama nito ang sumusubaybay sa kanya.
Agad akong nagtatakbo papunta sa kinaroroonan nila. Agad kung kinuha ang isa niyang kamay at nilagay sa balikat ko para tulungan sila at mapadali ang paglalakad.
"Anong nangyari?" tanong ko kay Reynalyn habang naglalakad. Nung hindi siya sumagot tumingin ako sa lalaki.
Napatingin naman siya sakin. Napayuko na lang siya. Napatngin ulit ako kay Reynalyn na ngayon ay hirap na hirap. Napa-iling na lang ako at tinulungan siyang ipasok sa bahay.
Inihiga namin siya. Nanginginig siya pati ang mga kamay niya at tuhod niya. Agad ko siyang niyakap. Bigla na lang itong umiyak ng napakalas.
"SI M-may-Ann." naiiyak na sabi nito.
Hindi lang siya ang umiyak pati narin ako umiyak na. Nawalan nanaman kami ng isang kaibigan ng isang pamilya.
"Judy Ann! Mkcleine!" tawag ni Aling Rosenda sa labas.
Agad kung iniwan si Reynalyn sa loob at agad na nagtungo sa kinaroroonan ni Aling Rosenda. Nadatnan ko doon ang dalawa si Mkcleine at si Cody na kausap siya. Agad akong lumapit sa kanilang tatlo.
"Bakit po?" tanong ko.
"Kunin niyo ang mga galon ng gasolina sa likod. Ibuhos niyo jan sa bawat sulok ng bahay." anito.
Nanlaki ang mga mata ko at nagtaka kung bakit.
"Bakit po?" tanong ko sa kanya.
"Incase kapag hindi na talaga na natin kaya. Yan lang ang paraan para makaligtas tayo."
Chester's Pov
Maslalo kaming napapalapit sa patutunguhan namin maslalo namang kumukunti ang oras namin. Gumagabi na at kailangan naming makapunta doon bago pa sumikat ang dilimn kung hindi huli na ang lahat.
"Kaya mo na ba talaga?" tanong sa akin ni Harlyn.
Tumango ako sa kanya.
"Oo, kaya ko na. Magpatuloy na lang tayo." ani ko at tumayo sa sarili kung mga paa.
Wala ng nagsalita sa amin habang naglalakbay kami. Lahat kami gustong makapunta doon sa lalong madaling panahon. Gusto naming tulungan ang mga kasamahan namin na maka-alis doon bago pa mahuli ang lahat. I am gtired of all of this. I just want to end it right now pero kakailanganin ko ang mga tulong ng mga kasamahan ko. Dahil kapag sama-sama kami mas lalo kaming lalakas maslalo naming malalagpasan ang mga pagsubok na darating sa amin.
Ito na nga ang sinasabi ko. Dumidilim na. Malapit ng lumubog ang araw hindi [a kami nakakarating doon. Alam kung malapit na kami pero dapat maslalo naming bibilisan ang mga hakbang namin para makadatring kami doon ng tama sa oras.
Umakyat kami sa isang lambak, pataas ito kaya nagtulong-tulongan kaming makaakyat doon.
Madilim na at wala na ang araw pero naglalakbay parin kami. Huli na kami pero hindi parin kami nawawalan ng pag-asa na makarating kami doon sa abot ng aming makakaya.
Napahawak ako sa lupa para iyon ang magmistulang pasuporta ko sa sarili para matignan kung ano ang likod ng la,bak na inakyatr namin.
Nang nakita ko kung ano 'yun ay nanlaki ang mga mata ko at kasama na doon ang kasiyahan.
Nakita ko ang kabahayan. Ang Baranggay Maligaya nakita ko pero napawi agad ang ngiti sa aking labi ng narinig ko ang mga angungol ng mga abwak.
Kumalabog ang dibidib dahil sa kaba at takot.
"tara na huli na ang alahat!" sigaw ko sa kanilang tatlo at agad na tumalon sa lambak. Nagpaslide kami sa lupa at agad na nakarating sa ibaba.
Nagtago kami sa isang bahay, sa haligi nito para tignan kung may mga abwak na gumagala sa paligid.
Nung nakita kong wala naman ay naglakad ako ng dahan-dahan at tyaka sinenyasan sila Sir JP na sumundo sa akin.
Nang akarating na ako sa gitna ng kalsada ay biglka akong napatingin sa mga abwak na naglalakad patungo sa amin. Ang itsura nila mas pumanit ang katawan nila maslumaki at ang tingin nila ay nakakatakot.
Napatingin sila sa kinaroroonan namin at agad na ipinakita nila ang kanilang pangil at agad na tumakbo papunta sa kinaroroonan namin.
"s**t! Takbo!" sigaw ko sa kanila at agad naman kaming nagtatakbo.
Kumuha ako ng isang bala ng pana at ginalit ko ito habang tumatakbo. Sumapol ito sa isang abwak at agad itong naging abo. Pinagpatuloy namin ang pagtatakbo at nagtango sa isang puno.
Hinihingal kami at natatakot.
Sumilip ako doon sa puno at agad ring nagtago dahil nakita ko sila na andum malapit sa amin. Sumenyas ako na tumahimik at tumango naman ang mga ito.
Iginayak ko ang pana ko at tinutok sa isang abwak. Binitawan ko ang strig ng pana at ang bala nito ay agad na pumunta sa abwak at sapol sa kanyang puso. Napatingin sila doon sa abwak na natira at naging abo na. Agad naman akong nagtago pero bigla na lang naming narinig ang pagputok ng mga b***l.
Agad akong sumilip doon at laking gulat ko ng nakita ko sila Judy Ann, Reynalyn, Cody, Mkcleine na may hawak na b***l.
Tumayo ako at sinenyasan muli ang mga kasama ko na tumakbo papunta sa knail akaya naman nagtatakbo kami ulit papunta doon.
"Ok lang ba kayo?" tanong sa amin ni Reynalyn.
Niyakap niya kami. We will end tbis right now.
"Ano na ang gagawin natin?" tanong nila.
Sabay-sabay kaming napatingin lahat sa lalaking naglalakad patungo sa amin. Nung una hindi na in alam kung sino iyon pero nung malapit na siya sa amin ay nakita namin kung sino iyon.
Mas lalo si Cody. Nanginginig ang kanyang kamay habang may ahawak na b***l at hindi siya makapaniwala.
"P-papa?" hindi makapaniwalang sabi nito.
Ngumiti ito sa amin.
"hello, Cody. hello sa inyo." aniya at sinabayan ng nakakalokong ngiti.
Kumunot ang noo ko at tinignan siya ng masama.
"Surprise?" aniya at sinabayan ng nakakatakot na halakhak.
"An-anong ibig sabihin nito?" tanong ni Cody. A;lam kung tinatatagan lang niya ang kanyang loob pero alam ko ring gusto niyang magbreak down.
"Anong ibig sabihin nito?" tanong niya at lumapit sa amin. Itinutok namin ang aming b***l sa kanya."Ito ang ibig sabihin nito." aniya.
Agad nag-iba ang itsura nito at agad nagtungo sa amin. Hindi ko alam kung saan siya pupunta pero nanlaki ang mga mata ko ng bigla siyang nagtungo kay Cody na katabi ko.
"Hindi!" sigaw ko at agad isyang tinulak kaya naman napa-upo siya sa sahig at ako naman ay napatingin sa kanya na papunta sa akin.
Nanlaki ang mga mata ko at agad niya akong sinakmal.
***
Napalanghap ako ng bigla ng hangin. Hinahabol ko ang hininga ko at napatingin sa isang puting kisame?
Nagtaka ako. Iginala ko ang mga mata ko sa loob ng. Agad na bumaba ang tingin ko sa nakatusom sa kamay ko. Dextrous? B-bakit? B-bakit ako nandito?
Napatingin ako sa mga guhit na pataas pababa, ito 'yung ginagamit nila kapag nahihirapan ng huminga ang pasyente para malaman kung humihinga pa ito.
"U-uu-gh" nahihirapan kong sabi.
Naguguluhan ako. Lahat ba ng mga nangyari ay totoo?
Napatingin muli ako sa katawan ko. Walang galos. Wala ni isang marka.
Hindi na ako nagalinlangan pang tumayo. Tinanggal ko ang dextrous na nakatusok sa kamay ko at tinanggal ko rin ang oxygen sa aking ilong.
"M-mama?" tanong ko pero walang sumagot kaya lumapit ako sa pintuan at binuksan ito.
Tumambad ang madilim na lugar. Lumabas ako ng tuluyan at nakita ko ang mga gamit sa hospitral na nagkalat sa labas at mga ilaw ay patay sindi.
Ano ito? Nasaan ako? Naguguluhan ako? Totoo ba ang lahat?
***
- Writer
