Hydra Adası’nda zaman, bir saatin mekanik tıkırtılarıyla değil, denizin kıyıdaki granit kayaları aşındırma hızıyla ölçülürdü. İstanbul’un o gürültülü, hırslı ve her saniyesi birinin felaketi olan zaman algısı, burada yerini kadim bir sükûnete bırakmıştı. Aras için bu sessizlik, on yıl boyunca kulaklarında yankılanan o metalik seslerin —silah mekanizmalarının, çelik kasaların kapanışının ve yüksek topukların mermer zeminlerdeki soğuk yankısının— panzehiriydi.
Sabahın ilk ışıkları, Aras ve Elif’in kendi elleriyle restore ettikleri taş evin verandasına vurduğunda, dünya sanki o an yeniden yaratılmış gibi taze bir kokuyla uyanıyordu. Aras, elinde taze demlenmiş ada çayıyla dışarı baktı. Ufukta, Ege’nin mavisiyle gökyüzünün laciverti öyle bir noktada birleşiyordu ki, insanın nerede bitip sonsu
