Bölüm 20: “Korkmaz”
Hastanenin bahçesinde Deren’in anlattıklarını dinlerken aklım almıyordu. Tüm hayatımın büyük bir yalandan ibaret olduğunu öğrenmek, içimde tarifi imkânsız bir öfke yaratıyordu. Taner’in babasının söyledikleri kafamda yankılanırken;
"Abi," dedi Deren, sesi titriyordu. Onun sesiyle düşüncelerimden sıyrılıp gözlerinin içine baktım. Kollarını açıp bana kocaman sarıldı.
"Abi, sana sarılınca babamı hatırlıyorum. Bu mucize gibi… Hayatta kimsem kalmadığını düşünürken senin burada olman paha biçilemez," dedi. Ama sesinde, sanki ne yapacağımı biliyormuş gibi gizli bir anlam vardı.
Deren’in saçlarını okşayıp öptüm. Artık kendi kanımdan, canımdan bir kardeşim olduğunu öğrenmek içten içe beni mutlu ediyordu. Ama bu duyguya geç kalmama neden olanlardan hesap soracaktım.
K
