Afran’dan,
Behram’ın konağı önüne geldiğimizde Berivan korku ile irkildi.
“Abimler burada!”
Onu böyle görmek beni çok üzüyordu, bir erkek olarak kadınımı korumaktan aciz hissetmek bu dünyadaki en ağır şey olabilir ama hiçbirimizin gücü törelerin önüne geçemiyor maalesef. Biz bu yola sonumuzu bilerek girdik.
Arabayı stop ettirdikten sonra bir birine kenetlediği ellerine uzanıp tuttum.
“Artık bizi ayıramazlar, unuttun mu ölsek bile ayrılmamak için her şey.”
Beni kaçmaya ikna edene kadar daha cesurdu aslında, sözlerim onu rahatlatmaya yetmedi.
“Ama yine de..”
Gözlerinde pişmanlık kırıntıları görürüm diye korkumdan uzunca bakamdan önüme döndüm. Söyleyeceklerini duymaya da hazır değildim.
“Hadi gidelim, ne olacaksa olsun.”
Yarı gönüllü yarı gönülsüz arabadan inerek yanıma yaklaştı. Be
