Afran’dan,
“Yarın ölecek miyiz kalacak mıyız belli değil. Ben bu kutuyu açtırmadan ölmek istemiyorum.”
Kızıyor gibi yapsam da bu istekli hali aşırı hoşuma gidiyordu. Söylediği lafa ecel kapımızda değilmiş gibi kahkaha attım.
“Her taraf toprak, suya kavuşana kadar teyemmüm yaparız.”
Ben gülerken duruma kendince bir çözüm bulduğu için düğmelerime saldıran ufak ellerini hızla yakaladım. Yine de bir iki düğmeyi açmıştı çoktan.
“Lan dur dedim dur! Sabahı bir atlatalım zaten seni bir hafta çıkarmayacağım yataktan. Şimdi zamanı değil.”
Aklına sabaha ölme ihtimalimiz gelince az evvelki şımarıklığı biraz duruldu. Bu hali işime gelse de üzgün olmasına dayanamıyordum.
“Sence berdeli kabul edecekler mi?”
Başını göğsüme yaslayıp sorduğu soru ile iç çektim. Ben de bilmiyordum ki. Bu işlerde öfke
