Mihrinaz’dan,
Bu hikaye de buraya kadardı işte.
Beni karısı yapıp ailesine katacak adam için bütün kendi çocuksu duygularımı geride bırakıyordum.
Annen olayım diyen nur yüzlü kadın başımın üzerine bir örtü verip yerde oturan adamın hizasına oturttu.
Az sonra evleneceğim adam dönüp yüzüme bile bakmamıştı. Onun da mutsuz olduğunu, belki başka bir sevdiği bile olabileceği aklıma geldi.
Ah abi, yaptığın iş mi!
Sanki yangından mal kaçırıyormuşuz gibi imam, birkaç dua okuduktan sonra baba adımı, kendi adımı sordu.
Bir babalığını görmemiştim ama Behzat Hanoğlu demek kolaydı. Kendi adıma gelince biraz tereddüt edip Jiyan diyiverdim.
Böyle de kendi ismim gibi olmamıştı.
“Mihrinaz asıl adım.”
Nikah yanlış olmasın diye hızlıca aanemin hediyesi adımı da ilavve etmiştim.
İmam önündeki kağı
