รักครั้งใหม่

มันนานเท่าไหร่แล้วนะ กับเรื่องที่เกิดขึ้น เหมือนกับว่ามันพึ่งเกิดขึ้นมาเมื่อวานนี้เอง เจยังคงจดจำเรื่องราวทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นได้เป็นอย่างดี จนยากที่จะลืมมันได้เลย ความเจ็บปวดครั้งนั้น มันฝังลึกลงไปในจิตใจของเจจนยากที่จะถอนออก เจ นายธีรภัตน์ รุ่งเรืองโอภาส หนุ่มน้อยอายุ 18 ปี เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของที่บ้าน เขามีพี่สาวอีก 2 คน ชื่อ เจน และ แจน แต่ทุกคนล้วนแล้วไปศึกษาต่ออยู่ที่เมืองนอกกันหมด จะกลับมาไทยก็แค่ช่วงซัมเมอร์เท่านั้น ทั้งพ่อและแม่ก็ไปทำธุรกิจอยู่ที่อเมริกา นานๆ นู่นแหละจะกลับมาหาเขาสักที ทำให้เจต้องอยู่ที่เมืองไทยเพียงคนเดียว แต่จะบอกว่าอยู่คนเดียวก็ไม่เชิง พ่อกับแม่ของเจจ้างลูกชายของป้าข้างบ้านเอาไว้ ให้คอยมาอยู่ดูแลและนอนเป็นเพื่อนเจด้วยในช่วงเวลากลางคืน ทิน ลูกชายของป้าข้างบ้าน คนที่มีหน้าที่คอยดูแลเจ และมานอนอยู่เป็นเพื่อนกับเจในทุกช่วงเวลากลางคืนทุกวัน แต่พอช่วงเช้าทินก็จะกลับบ้านและไปเรียนตามปกติ ทิน นายเทวดา ขาวขจร อายุ 20 ปี หนุ่มนักกีฬา น่าตาคมเข้ม ผิวสีน้ำผึ้ง เพราะเขาไม่ใช่ลูกคุณหนูอะไร ที่บ้านก็ปลูกผักขายทั่วๆ ไป เขามีอายุมากกว่า เจ 2 ปี เป็นเพื่อนบ้านที่สนิทกันกับเจมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว เพราะเป็นรุ่นพี่สมัยมัธยมปลายของเจ และยังเป็นเพื่อนของพี่สาวคนกลางของเจอีกด้วย ทินอยู่บ้างข้างๆ กับเจ และอยู่กับแม่เพียง 2 คน ส่วนพ่อของทินนั้นได้เสียไปตั้งนานแล้ว เจนเป็นลูกคนแรกของบ้าน รุ่งเรืองโอภาส นางสาวธีรภรณ์ รุ่งเรืองโอภาส อายุ 23 ปี กำลังศึกษาต่อปริญญาโทอยู่ที่อเมริกา พี่สาวคนโตของบ้าน สวย น่ารัก ใจดี แต่ขี้บ่นไปหน่อย แจนเป็นพี่สาวคนที่ 2 ของเจ นางสาวธีรากรณ์ รุ่งเรืองโอภาส เธออายุ 20 ปี เป็นเพื่อนที่เรียนรุ่นเดียวกันมากับทิน คนที่คอยดูแลเจอยู่ในตอนนี้ แจนไปศึกษาต่ออยู่ที่อเมริกาเหมือนกันกับเจนพี่สาว เธอกำลังศึกษาอยู่ระดับปริญญาตรี แจนเป็นคนหน้าตาดี เฮฮา ออกจะโก๊ะๆ เสียด้วยซ้ำไป ส่วนน้องเล็กคนสุดท้ายของบ้าน เจ หนุ่มน้อยเจ้าของเรื่องราวทั้งหมดนี้ เจเป็นคนตัวเล็ก ผิวขาวเนียนราวกับผิวเด็ก หน้าตาหวานดูน่ารัก ตากลมโต ปากแดง แต่ก็เข้มแข็งไม่แพ้พวกผู้ชายทุกคน เขาต้องดรอปเรียนมานานเกือบจะ 1 ปีแล้ว ที่จริงเจต้องเข้ามหาลัยปี 1 แล้วในตอนนี้ แต่เขาต้องดรอปเรียน ตั้งแต่ตอนที่เรียนจบมัธยมปลาย เพราะเรื่องราวที่มันกระทบกระเทือนจิตใจของเขาอย่างมาก จนเจไม่สามารถออกไปพบเจอกับผู้คนมากมายได้เหมือนกับแต่ก่อนอีก นับตั้งแต่ได้เกิดเรื่องราวในครั้งนั้นขึ้นมา จากเด็กวัยรุ่นที่ใช้ชีวิตทุกวันอย่างปกติ แบบคนทั่วไป ทั้งยิ้มแย้ม เฮฮา ร่าเริง ตอนนี้เขากลับกลายเป็นเด็กที่เงียบขรึม ไม่ค่อยพูด ไม่เข้าสังคมกับใคร ไม่ค่อยยิ้มแย้ม จนกลายเป็นเด็กที่ชอบเก็บตัว เจมักจะอยู่แต่ภายในบ้านหลังใหญ่ของเขาเท่านั้น เขาแทบจะไม่เคยออกจากบ้านไปไหนเลยมานานเกือบจะปีนึงได้แล้ว ตลอดเวลาเจจะคุยอยู่กับแค่คนที่บ้าน พ่อ แม่ พี่เจน และพี่แจน แต่ก็คุยกันทางโทรศัพท์เท่านั้น จะมีก็แค่ทินและป้าจันทร์ แม่ของทิน ที่เจคุยด้วยในทุกๆ วัน นอกนั้นเจก็จะไม่คุยกับใครอีกเลย อ้อ! ยังมีซีอีกคน ที่เจคุยด้วยเป็นประจำ "เจ" ทินพึ่งกลับมาจากเลิกเรียน เขาจะต้องเดินมาหาเจก่อนกลับเข้าบ้านตัวเองทุกวัน เพื่อซื้อข้าวเย็นมาให้น้อง ส่วนข้าวเช้ากับข้าวเที่ยง เจมักจะกินอาหารกล่องแช่แข็ง ที่เขาอยากจะกินอะไร ก็ให้ทินซื้อมาตุนไว้ให้ในตู้เย็น จะมีบางวันที่ป้าจันทร์ทำมาให้เขากินบ้าง "อืม กลับมาแล้วเหรอพี่ทิน" เจหันไปถามทินที่กำลังเดินเข้ามาในบ้าน ในมือของเจก็ถือรูปใบเดิม ที่เขามักจะนั่งมองรูปใบนี้มันในทุกๆ วัน "ทำอะไรบ้างวันนี้ ห้ะ" ทินเดินไปเทข้าวใส่จาน เพื่อเอามาให้เจกินเป็นมื้อเย็น "ก็คุยกับซีแหละ เหมือนเดิม" เจบอกกับทิน และนั่งมองดูรูปที่ถืออยู่ในมือ "อีกแล้ว มากินข้าวก่อน เดี๋ยวเย็นหมด" ทินหยิบรูปใบนั้นออกจากมือของเจ และวางมันลงข้างๆ ก่อนจะเอาข้าวมาให้เจกิน "พี่ทิน ไปเรียนเป็นยังไงบ้าง" เจถามทินถึงเรื่องเรียนเป็นประจำแบบนี้ทุกวัน "ถ้าเจอยากรู้ เราก็ไปเรียนกับพี่สิเจ ไปเรียนมีเพื่อนด้วยนะ แถมยังสนุกด้วย" ทินเองก็พูดกล่อมเจแบบนี้มาได้จะปีนึงแล้วมั้ง "ไม่ ผมไม่ไป" เจพูดเสียงสั่นๆ บอกกับทินและกำมือเอาไว้แน่น น้ำตาคลอเบ้าจนดวงตาแดงเรื่อ "เอาน่า กินข้าวกันดีกว่า" ทินรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที เพราะเขารู้ดีว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น เพราะเจก็จะเป็นแบบนี้ทุกวัน เป็นแบบเดิมซ้ำๆ วนไปแบบนี้เหมือนกับนาฬิกา เจชอบถามถึงเรื่องเรียนของทิน แต่ไม่อยากไปเรียน เขาเกลียดโรงเรียน เกลียดชุดนักเรียน จนไม่อยากจะเห็นมันอีกด้วยซ้ำไป ถ้าขืนทินพูดเรื่องไปเรียนต่อ เจก็จะร้องไห้ออกมา แต่ไม่มีท่าทีอาละวาดหรอกนะ เจจะเป็นแค่นั้นแหละ ทินเลยเลือกที่จะไม่พูดมันต่อซะดีกว่า "ซี กินข้าวกับเรานะ" เจหันไปพูดกับรูปภาพที่วางอยู่ เขาพูดมันแบบนี้เป็นประจำทุกวัน เขามักจะวางรูปใบนั้นไว้ข้างๆ ตัวเองเสมอ ไม่ว่าเจจะทำอะไรก็ตาม รูปของซีจะอยู่ข้างกายของเจ ตลอด มันเป็นภาพที่ทำให้ทินชินตาไปเสียแล้ว ซี นายนราทิศน์ เกษมบุญญา เพื่อนสนิทที่เป็นเพื่อนรักที่สุดของเจ เรียนด้วยกันมาตั้งแต่อนุบาล จนเข้ามัธยมต้นถึงปลาย เรียนมาด้วยกัน เรียนห้องเดียวกัน นั่งติดกันมาโดยตลอด เจกับซีค่อนข้างที่จะตัวติดกันมาก จนคนในโรงเรียนยกให้เป็นคู่จิ้นชายชายประจำโรงเรียนเลยก็ว่าได้ เพราะทั้งคู่นั้นหน้าตาดี ออกจะค่อนไปทางน่ารัก แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทำตัวกระตุ้งกระติ้งนะ พวกเขาออกจะแมนมากๆ ตนเต็ม 100 ทั้งคู่ซะด้วยซ้ำ ซีกับเจเป็นถึงนักฟุตบอลของโรงเรียน พากันไปแข่งได้ถ้วยมาให้โรงเรียนจนเป็นหน้าเป็นตาให้กับโรงเรียนมาตั้งแต่สมัย ม.1 จนถึง ม.6 ด้วยเพราะฝีเท้าอันสุดยอดของทั้งคู่ ที่ได้เป็นถึงกองหน้าคอยทำแต้มให้กับทีม และมีหน้าตาเป็นอาวุธให้กับทีมอีกอย่าง เพราะไม่ว่าจะไปแข่งเมื่อไหร่ ที่ไหน สาวๆ ก็ตามไปเชียร์ทั้งคู่กันเป็นกองเลยเชียว "กินเถอะ กินเยอะๆ กินเผื่อซีมันด้วยนะ" ทินมักจะบอกกับเจแบบนี้ทุกครั้ง เพื่อให้เจกินข้าวได้เยอะๆ กว่าเดิม "อิ่มแล้ว พี่ทินจะมากี่โมงเหรอ" เจถามทิน เพราะเขาไม่ชอบความมืด อีกอย่างคือ เจไม่สามารถอยู่บ้านคนเดียวได้เลยถ้าเกิดว่ามันมืดแล้ว เจจะกลัวความมืดเอามากๆ มากถึงมากที่สุด ดังนั้นเวลาที่ทินจะมาบ้านของเจ จะต้องไม่เกิน 1 ทุ่มเท่านั้น "พี่ขอกลับไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวจะรีบมา" ทินบอกกับเจ ก่อนจะเดินไปล้างจานและกลับบ้านของตัวเองไป ทินเลิกเรียนตอน 5 โมงเย็นทุกวัน ถ้าซ้อมกีฬาด้วยก็จะกลับประมาณ 6 โมง ดีที่บ้านของเขาอยู่ใกล้กับมหา'ลัย ใช้เวลาไม่ถึง 10 นาที ก็ไปกลับได้แล้ว ทินแทบจะไม่ได้ช่วยงานแม่ของเขาที่บ้านเลย เพราะต้องทำทุกอย่างตามเวลาตลอด จะมีแค่ช่วงวันหยุดเสาร์กับอาทิตย์เท่านั้น ที่ทินจะได้ช่วยแม่รดน้ำผัก และช่วยแม่เก็บผักไปขายที่ตลาด ทินต้องมาอยู่เป็นเพื่อนเจที่บ้านตั้งแต่ก่อน 1 ทุ่มจนถึง 6 โมงเช้า เป็นประจำแบบนี้ทุกวันมาตลอดเวลาเกือบ 1 ปี ทั้งตักข้าวมากิน และเอางานทุกอย่างมาทำที่บ้านของเจ ทำจนเป็นกิจวัตรประจำวันของเขาไปเสียแล้วด้วยเหมือนกัน ซึ่งค่าจ้างที่ทินได้รับเป็นค่าเหนื่อยจากพ่อและแม่ของเจนั้นมันค่อนข้างมากโขอยู่พอสมควร กับเรื่องแค่นี้ที่ทินจะต้องทำ ค่าจ้าง 20,000 บาทต่อเดือน มันไม่ใช่เงินน้อยๆ เลย มันช่วยทุ่นเรื่องค่าเรียนของเขาไปได้มาก เพราะที่บ้านของทินมีอาชีพเพียงปลูกผักอย่างเดียวเท่านั้น รายได้ของทินจึงค่อนข้างจะช่วยเหลือแม่ของเขาได้อย่างมาก ตลอดเวลาที่ทินอยู่ดูแลเจ เขาเห็นเจร้องไห้ออกจะบ่อย บ่อยครั้งที่เจจะนั่งคุยอยู่กับรูปภาพของซี แม้ว่าที่บ้านของเจจะไม่ว่าอะไรก็ตาม เพราะนี่เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เจพูด และยิ้มได้อย่างมีความสุข แต่ถึงแบบนั้นก็เถอะ ทินเองกลับอดห่วงน้องไม่ได้ กับพฤติกรรมของเจที่เป็นแบบนี้ ไม่ว่าจะยังไง ซี ก็เป็นเพียงความทรงจำดีดีของเจ และมันจะเป็นแบบนี้ตลอดไป เพราะมันคือความสุขทางใจของเจที่สุดแล้ว