Chasing The Untouchable Wife

ELARA'S POV Bitbit ko ang maliit na paper bag na may paboritong kape ni Dominic. Napangiti ako nang bahagya habang dahan-dahang naglalakad sa madilim at malambot na pasilyo ng private penthouse suite niya sa downtown. For five long years, akala ko nakuha ko na ang pinakamagandang kapalaran sa mundo. Dominic was the perfect husband. He was sweet, protective, and always gentle with me. Siya ang laging tumatanggol sa akin tuwing minamaliit ako ng ina niyang si Victoria. Kahit palagi akong pinagmumukhang mahirap, walang pinag-aralan, at walang kwenta ng pamilya niya dahil galing ako sa ibaba, Dominic always held my hand, kissed my knuckles, and made me feel safe. He made me truly believe our marriage was real, strong, and sacred. Napaaga ang pagtatapos ng shift ko sa bar ngayong gabi, kaya naisipan kong sorpresahin siya sa opisina niya. I just wanted to hold his hand, drink hot coffee with him, and rest my tired face against his chest. Gusto ko lang maramdaman ang yakap ng asawa ko at sabihing pagod na ako sa maghapon. Pag-akyat ko sa VIP floor ng building, napakatahimik ng buong paligid. Wala ni isang tao sa hallway at patay ang ibang ilaw. Dala-dala ang maliit na ngiti sa aking mga labi, dahan-dahan akong naglakad papunta sa malaking pinto ng opisina niya. Pero bago ko pa man maitaas ang kamay ko para kumatok, napatigil ako. Bahagyang nakabukas ang pinto. Unlocked. And then... I heard soft, wet sounds coming from inside. Followed by a voice I knew too well, saying things I never heard him say to me. "Ah... Dominic... right there... faster..." Parang tumigil ang mundo ko. Napigil ang hininga ko sa lalamunan at biglang bumilis ang t***k ng puso ko nang sobra. Yung ngiti sa labi ko? Biglang nawala agad na parang bula. My heart beat so hard it hurt against my ribs. Nanginginig ang mga daliri ko habang dahan-dahan kong binuksan nang kaunti ang pinto para sumilip sa loob. At doon ko nakita ang bagay na sumira sa limang taon ng buhay ko. Si Sienna ang sosyal na babaeng laging kinukwento at ipinagmamalaki ng biyenan ko ay walang suot, nakapatong kay Dominic sa malaking leather sofa. Her head was thrown back, and her hands were holding his hair tight while she moved on top of him. "Ah... Dominic... I missed you so much..." sabi ni Sienna nang malakas. "You're so good..." At si Dominic... the man who promised to love only me until the end... his jacket was thrown on the floor. His hands were holding her hips tight, moving with her. "Ah, Sienna..." sabi ni Dominic sa boses na hindi ko pa narinig sa akin. "You're so damn good..." Bumagsak ang paper bag mula sa nanginginig kong mga kamay. CRASH. Nahulog ang kape sa carpet na sahig, pero hindi ko na narinig dahil sa ingay nila sa loob. Ang lalaking humahalik sa noo ko gabi-gabi bago matulog... ang lalaking nangako sa akin na tapat siya... ay kasama ng iba sa mismong lugar na akala ko ay para sa amin lang. No... please no... hindi totoo 'to... Biglang tumulo ang mga luha ko nang walang babala. Sinubukan kong takpan ang bibig ko para huwag humagulgol, pero hindi ko kaya. Sobrang sakit. Parang pinupunit ang puso ko sa loob ng dibdib ko. Limang taon akong nagmahal. Limang taon akong nagtiis sa masasakit na salita ng pamilya niya. Limang taon akong naniwala sa bawat pangako niya... tapos ganito lang pala ang lahat. Lumalabo ang paningin ko dahil sa luha. Napasandal ako sa malamig na pader, parang hindi makahinga. Gusto kong sumigaw. Gusto kong pumasok at magtanong kung bakit. Bakit, Dominic? Anong kulang sa akin? Anong mali ang ginawa ko? Umiyak ako nang tahimik hanggang sa kusang lumuhod ako sa sahig. Sobrang bigat ng nararamdaman ko at parang hindi ko na kaya tumayo. Pero habang naririnig ko pa rin sila sa loob—"Ah! Dominic, faster! Don't stop!"—biglang nagbago ang lahat sa loob ko. Tumigil ang pag-iyak ko. The pain did not go away, but it turned very cold. It felt like ice spreading all over my chest. I took a long, deep breath. Pinunasan ko ang mga luha ko gamit ang likod ng kamay ko hanggang sa wala nang bakas nito. Kinuyom ko ang mga palad ko nang mahigpit. I will not cry for someone like him. I will not waste a single tear for trash. Dahan-dahan akong tumayo mula sa pagkakaluhod. Inayos ko ang gulo-gulong buhok ko at tinuwid ang tayo. Itinaas ko ang baba ko at gumawa ng malamig at walang emosyong ngiti sa labi ko. I kicked the door wide open. BANG! Napatigil silang dalawa agad sa ginagawa nila. Sienna screamed in shock and quickly covered herself with a pillow. "Oh my Gosh! Dominic!" Mabilis na tumayo si Dominic at nagbihis agad na nanginginig ang kamay. His face turned very pale when he saw me standing there calmly. Shock, fear, and guilt were written all over his face. "E-Elara..." nauutal na sabi ni Dominic habang humahakbang palapit, nakaabot ang nanginginig na kamay. "Elara, baby, please... wait! Don't look at me like that. Let me explain, please! Lasing lang ako! Pumasok si Sienna rito at hindi ako nakapag-isip nang maayos! I swear to God, ikaw lang ang mahal ko! Please, pakinggan mo ako..." Natawa ako nang mahina at tuyo isang tawa na nagpatigil sa kanya sa kinatatayuan niya. "Inuulit mo 'yang linyang 'yan habang sariwa pa sa katawan mo ang amoy ng babaeng 'yan?" sabi ko nang mahinahon pero matalim. Nang makita ni Dominic na wala man lang bahid ng luha o awa sa mukha ko na tinititigan ko lang siya na parang dumi biglang nagbago ang timpla niya. Ang takot ay napalitan ng inis at galit. "You know what? Don't act like you're completely innocent here, Elara!" sigaw niya sabay tayo nang tuwid. "Limang taon kitang pinagtiisan! Pero ano bang naibigay mo sa akin? Isang anak na babae lang! Hindi mo man lang ako mabigyan ng anak na lalaki para sa pwesto ko! At lagi ka lang busy sa walang kwentang trabaho sa bar! Cold ka at wala kang maiambag sa pamilya ko!" Tumingin siya kay Sienna na nakangiti na ngayon sa sofa, tapos bumalik ang tingin sa akin. "Si Sienna... her family has power and money! Siya ang sumusuporta sa akin! Ikaw mismo ang nagtulak sa akin palayo! Wala ka nang maibibigay sa akin kaya huwag mo akong husgahan!" Tinitigan ko siya nang diretso. "Finished?" malamig kong tanong. "Natapos ka na sa paninisi para mabawasan ang guilt mo? Thank you for reminding me kung sino ka talaga. Trash stays trash, after all." "Elara—" "Enjoy your mess, Dominic," sabi ko habang nakatingin nang matalim sa kanya. "Huwag na huwag kang uuwi sa bahay nang dala-dala mo ang amoy ng babaeng 'yan. Because from this moment on... I am going to destroy every single thing you care about." Tumalikod ako at naglakad palabas nang dahan-dahan at may kumpiyansa. The sound of my heels clicking on the floor was the only thing heard in the hallway. Walang takbuhan. Walang paglingon. Walang tulo ng luha. Paglabas ko ng building, ang lamig ng hangin ay nakaginhawa kahit medyo naninigas ang katawan ko. Tiningnan ko ang ilaw ng city na unti-unting dumadami. Ang Elara na nagmahal, nagtiwala, at nagpakagaga kay Dominic sa loob ng limang taon? Namatay na sa gabing ito sa loob ng opisina niya. And the woman standing under the moon tonight? She was ready to make him pay for every single lie and every single tear he made me cry, just wait.