TOYGAR
Selime hanıma karakoldan arandığımı, Hayat’ın çantasını almaya gideceğimi haber vermek için salondan çıktım. O sırada kulağıma gelen hafif tıkırtıları duydum; tabakların birbirine değdiği o tanıdık ses… Ayaklarım beni istemsizce koridorun sonuna, mutfağa doğru yönlendirdi. Kalbim, mantığımı hiçe sayarak hızlandı. Bir an için Hayat sanki içerideymiş gibi hissettim. Sanki dün öğleden sonraki o kaza hiç olmamıştı, sanki ambulans itfaiye sirenleri, kan, bağırışlar sadece kötü bir rüyaydı da biz hayatımıza kaldığımız yerden devam ediyorduk.
Hayat’ın minicik şortuyla yemek hazırladığını hayal ederek mutfağın kapısına yaklaşıp içeriye baktığımda Selime hanımı gördüm. Uğradığım hayal kırıklığıyla gözlerim doldu birden.
Mutfak tezgâhının başında, önündeki sebzeleri doğramaya çalışan Seli
