HAYAT
Okuldan eve döndüğümde saat 15.30’u gösteriyordu. Gün boyu üzerime sinmiş olan yorgunluğu bir kenara bırakıp anahtarımı ve çantamı vestiyere bıraktım. Üzerimi değiştirir değiştirmez mutfağa girip kolları sıvadım. Bugün Toygar için öyle bir yemek masası hazırlamalıydım ki nutku tutulmalıydı. Onu şaşırtmak, mutlu etmek, “Vay be, bunu sen mi yaptın?” dedirtmek istiyordum. Ancak o zaman benim için özenle planladığı, ama saçmalamalarımız yüzünden mahvolan o akşam yemeğini telafi edebilirdim. Fakat, sorun şuydu ki ne pişireceğimi bilmiyordum. Bu da prenses gibi büyütülmenin dezavantajıydı; mutfak benim için hep uzaktan sevilen, ama içine girilmeyen bir alandı. Derin bir nefes aldım, saate baktım. Gelmesine en erken iki saat vardı. Zaman hem dostum hem düşmanımdı.
Telefonumu kaptım, mutf
