Lumipas ang ilang araw at unti-unting bumalik ang tunay na katahimikan sa buhay ng pamilya ni Kaylyn. Ang dating nakatatahing bulungan ng mga kapitbahay ay tuluyan nang nalunod sa masiglang tunog ng mga makina, huni ng mga lagari, at bawat madiing pukpok ng martilyo na tila isang musikang nagbabadya ng bagong simula. Sa bawat araw na nagdadaan, ang pundasyon ng kanilang marangyang villa ay lalong tumitibay at tumataas—isang konkretong simbolo ng pangakong binitawan ni Ledger na hindi na sila muling matitibag ng kahit na sinong bagyo o mapanghusgang tao.
Kinaumagahan, bago pa man tumirik nang husto ang araw, isang masayang tagpo ang bumungad sa harap ng kanilang tent. Nagpagawa si Ledger ng isang mahabang lamesang kahoy sa ilalim ng malalabay na puno ng niyog para sa kanilang almusal.
"Da
