Kadir Aslan
Demir’e yardım edecekken akla karayı seçiyordum resmen. Kapıyı açması iyi güzel de, şimdi Berzan neden gelmişti? Adamın kendi odasıydı sonuçta, diye düşündüm, girmeyecek de ne yapacak? Ama içeride Demir vardı. Onu biri görürse, ikimizin de işi biterdi. Kalbim yerinden çıkacak gibi çarpıyordu.
“Bekle!” dedim aniden, sesim bir anda gereğinden yüksek çıkmıştı.
Berzan durup bana döndü, kaşlarını hafifçe çattı.
“Ne var? Ne oldu?”
Yutkundum, bir bahane uydurmam gerekiyordu.
“Seninle... bir konuda konuşmam gerek,” dedim, sesim farkında olmadan titremişti.
“Hangi konuda?” dedi, şimdi tamamen bana dönmüştü. Kollarını göğsünde birleştirdi, o soğukkanlı tavrıyla dikiliyordu karşımda. Yüzsüz herif!
Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Aklımdan bin şey geçti. Ne babası, ne geçmişi... ne
