Dante’nin İstanbul’daki dairesinde, yanağımda beyaz bir sargıyla koltuğa büzülmüş halde oturuyordum. Devran beni bu halde gördüğünde hem kahrolmuş hem de gözü dönecek kadar öfkelenmişti. Ellerim zapt edemediğim bir şekilde titriyor, gözyaşlarım hâlâ yanaklarımdan süzülüyordu; üzerimdeki ceketin kolları ise o arbedede parçalanmıştı. Devran, Dante’nin evinde taş üstünde taş bırakmayacaktı; onu sadece benim yalvarışlarım, o yangının önüne set çeken çaresiz bakışlarım durdurabildi.
Kocamın o kadar büyük bir öfkesi vardı ki, o an ondan gerçekten korkmuştum. Neyse ki Asel devreye girdi ve bu tür öfke patlamalarının sadece benim yaşadığım travmayı derinleştireceğini ona sertçe hatırlattı. Devran, bir an için ona sanki onu orada parçalayacakmış gibi baktı, ardından tek kelime etmeden hışımla evin
