......
Tristan's POV....
Lampas dalawang taon. Siguro naman ay sapat na yon, pwede na siguro akong umuwi.. Nasunod kona ang gusto ni Uncle Paolo ...i am now a different person.. I can say that im more confident now than before...
Akala ko okey na ako.. Akala ko kaya kona mawala sya ng tuluyan sakin.. Pero nang marinig ko ang boses nya nung tumawag ako sa tiyuhin.. Para akong nakakulong na leon na gustong makalaya. Nanabik ako sa taong yon.. Kakaibang pananabik.. Pananabik na akala koy hindi ko mararamdaman sa paglayo ko. Pero tinig palang nya nanghina na agad ako... Binuhay nya ang isang emosyon na pinilit kong patayin noon...
At nasabi ko sa sarili na bakit nga ba ako nagtitiis na malayo sa taong gusto ko? Para kanino ba ang ginagawa ko? Bakit ako nagpapaka sunod-sunuran sa iba h
