ILANG UMAGA na rin akong gumising na kakaiba na ang pakiramdam, than the usual. Pero ang araw ng linggo na ito ay ibang iba sa lahat. Ito ang unang linggo na hindi ako haharap sa kanya. Hindi ako makakapag-simba dahil hindi ko kaya. Baka pati siya matanong ko ng sobra.
Though batid ko na tulad ng nangyari sa school ay tiyak na marami akong makukuha na respect kuno from those people who bluntly judge me as immoral girl sa loob pa mismo ng simbahan. Hindi ko naman kailangan ‘yun, dahil walang halaga sa akin ang mga paghuhugas kamay nila. Narealize ko na hindi mahalaga o hindi ko naman kailangan ang validation from other people.
Maagang gumayak si Nanay Conching para sumimba, naintindihan naman niya ang naging paghind ko na sumama. Habang nag-aayos ang Ginang ako naman ay pumanhik sa aking
