Change the title

⚠️ MAHALAGANG PAALALA ⚠️ Ang kwentong The Billionaire's Forbidden Pleasure ay naglalaman ng SPG at pang-matandang tema, inilaan lamang para sa mga mambabasang 18 taong gulang pataas, at ang lahat ng nasa loob nito ay purong kathang-isip lamang na hindi dapat tularan sa totoong buhay kaya kung hindi ka pa nasa tamang edad o hindi ka komportable sa ganitong nilalaman, mangyaring huwag mo itong basahin. 📜 PROLOGUE Alas-siyete na ng gabi, pero parang hindi pa tapos ang laban ko ngayong araw. Nakatayo ako sa harap ng lumang salamin sa staff quarters, nanginginig ang mga daliri habang inaayos ang gusot-gusot kong apron. Ang Laurent Estate hindi lang ito basta mansyon. Para itong palasyong nakatayo sa gitna ng sarili nitong mundo, napakaganda pero nakakatakot lapitan. Bawat tunog ng sapatos mo sa marmol na sahig ay parang humuhusgahan ka, bawat mata ng mga litrato sa dingding ay parang nakatingin sa’yo nang masama, parang sinasabing hindi ka nababagay dito. Ako si Serene Cruz, bente-tres anyos, at pangalawang linggo ko pa lang dito. Dalawang linggo na akong nagpipigil ng hininga sa bawat galaw. Ang mga patakaran dito ay nakaukit na sa isip ko: Huwag kang lalapit sa private wing. Huwag kang magsalita kung hindi kinakausap. At higit sa lahat huwag na huwag mong hahanapin ang tingin ni Hayden Laurent. Siya ang dahilan kung bakit halos lahat kami dito ay laging balisa. Siya ang nag-iisang tagapagmana ng pinakamalaking business empire sa bansa—matalino, malupit magdesisyon, at sinasabing walang puso. Nakita ko na siya sa unang araw ko, mula sa malayo lang. Nakasakay sa kanyang itim na kotse, nakasuot ng perpektong suit, at ang tingin niya sa labas ng bintana ay parang walang halaga ang lahat ng tao. Noong naglakad siya papasok, lahat kami ay yumuko nang malalim, takot na makita o mapansin man lang. Sinabi ko sa sarili ko noon: Serene, magtrabaho ka lang, umuwi ka, at mag-ipon ka. Huwag na huwag kang mangangarap ng bagay na hindi mo maaabot. Pero madalas, ang puso ay hindi nakikinig sa utak. Nagsimulang bumuhos ang ulan nang malakas. Mga patak lang kanina, pero ngayon parang gustong hugasan ng bagyong ito ang buong lupain. Ang tunog sa bubong ay nakabibingi, at ang dilim ay parang pumapasok na sa mga butas ng bahay. Tinawag ako ni Aling Myrna, ang head maid: "Huwag ka nang umuwi, anak. Delikado na. Sabihan ko na lang ang nanay mo." Tumango ako, pero kinabahan ako. Ang kwarto namin dito ay malamig na parang yelo, at ang kumot ay manipis at luma na. Nanginginig na ako sa ginaw, parang balat ko na ang hinihila ng lamig. Naalala ko bigla ang mga bagong kumot na nakaimbak sa ikalawang palapag—malapit sa private wing. Bawal pumunta doon, alam ko ‘yon. Pero kapag nagkasakit ako, paano na ang trabaho ko? Paano na ang gamot ng nanay ko? Saglit lang naman, bulong ko sa sarili ko habang pinipigilan ang takot. Walang tao doon. Mabilis lang akong kukuha. Dahan-dahan akong lumabas. Ang buong mansyon ay sobrang tahimik, parang humihinga rin nang malalim bago matulog. Ang mga ilaw ay malabo, kaya maingat akong umakyat sa hagdan, bawat hakbang ay parang dinadaganan ng bigat ng konsensya ko. Nang makarating ako sa itaas, akala ko mag-isa lang ako—hanggang sa narinig ko ang boses niya. "Mali na naman ang gawa niyo. Ayoko ng palusot. Ayoko ng dahilan. Gusto ko lang ng perpektong resulta." Napahinto ako at agad na nagtago sa likod ng malaking halaman. Siya. Si Hayden Laurent. Lumabas siya mula sa kanyang study, hawak ang telepono nang mahigpit. Ang suot niyang puting polo ay nakabukas na ang unang dalawang butones, ang manggas ay nakataas hanggang siko. Magulo ang buhok niya, may pawis na dumadaloy sa gilid ng mukha niya. Galit siya—kitang-kita sa pagkuyom ng panga niya, sa paraan ng paglakad niya na parang handang sirain ang lahat ng humaharang sa kanya. Pumasok siya saglit sa kanyang kwarto, pero naiwan niyang nakabukas nang kaunti ang pinto ng study. Gusto ko nang bumalik, pero ang lamig ay sobra na. Napabuntong-hininga ako at dahan-dahang lumapit, nagbabalak dumaan lang nang mabilis. Pero pagpasok ko pa lang nang kaunti, biglang bumukas ang ilaw. Napatingin ako. At doon, nakatayo siya sa gitna ng kwarto, nakatingin nang diretso sa akin. Hindi ako makagalaw. Parang huminto ang ikot ng mundo ko. Nakita ko siya nang malapitan—ang ganda ng mukha niya na may halong kapaguran, ang lalim ng mga mata niya na parang may tinatagong sakit, ang mga labi na nakasara nang mahigpit. Walang galit sa mukha niya ngayon—pero may kakaibang tingin, parang sinusuri niya ang bawat sulok ng pagkatao ko, parang alam niya ang lahat ng itinatago ko. "Anong ginagawa mo dito?" tanong niya. Mababa ang boses niya, hindi pasigaw, pero parang dumaan kuryente sa buong katawan ko. "P-pasensya na po, Sir..." nanginginig na sabi ko. "Malamig po kasi sa baba... naghanap lang po sana ako ng kumot. Aalis na po ako agad, hindi ko po intensyong manghimasok—" Tumigil siya sa paglalakad. Tinitigan niya ako nang matagal, hanggang sa maramdaman kong uminit ang mga mata ko. Nakakahiya. Baka paalisin niya ako, baka sabihin niyang pasaway ako. Handa na akong lumuha sa takot at hiya. Pero imbes na magalit, dahan-dahan siyang humakbang palapit. Isang hakbang, dalawa... hanggang sa naramdaman ko na ang init ng katawan niya. "Alam mo ba kung gaano karaming tao ang gustong makapasok dito?" tanong niya nang mahina, parang bumubulong lang sa hangin. "Gusto nilang makilala ako, gusto nilang makuha ang atensyon ko, gusto nilang gamitin ako para yumaman. Pero ikaw..." Tinitigan niya ako nang diretso sa mata, at nakita ko ang pagbabago doon—mula sa pagiging matigas, naging malambot, naging puno ng pagnanasa. "...ikaw ay pumasok dito nang natatakot, parang hindi mo karapatang maging narito. Pero bakit... bakit parang matagal na kitang hinihintay?" Napasinghap ako. Hindi ako makapaniwala sa narinig ko. "S-Sir?" Dahan-dahan niyang iniangat ang kamay niya. Napapikit ako, akala ko itutulak niya ako palayo. Pero ang init ng palad niya ay dumampi nang marahan sa pisngi ko. Napabuntong-hininga ako nang malalim—ang lambing na ipinapakita niya ay parang hindi galing sa lalaking kinatatakutan ng lahat. "Huwag kang aalis," sabi niya nang seryoso, parang nanunumpa. "Huwag kang aalis sa tabi ko ngayon." Ang takot ko ay unti-unting nawala, napalitan ng kaba na may halong kilig at lungkot. Alam kong mali ito. Alam kong bawal ito. Pero sa gabing ito, sa gitna ng malakas na ulan at sa piling ng lalaking hindi ko dapat paghangaan... naramdaman kong sa wakas, nakita niya ako. Hindi bilang katulong. Hindi bilang taga-linis. Kundi bilang si Serene. Inabot niya ang isang makapal na kumot, ipinatong niya ito sa balikat ko, at pinatabi niya ako sa bintana kung saan masarap ang hangin. "Ang pangalan mo?" tanong niya. "Serene po. Serene Cruz." Ngumiti siya—isang ngiting totoo, na nagpaamo sa buong mukha niya. "Serene... ang ibig sabihin ay payapa. Pero bakit parang magulo ang puso mo ngayon? Naririnig ko ang t***k nito." Namula ako at yumuko. Hinawakan niya ang baba ko para itaas ang mukha ko, hindi ako pinapayagang magtago. "Dito lang tayo," sabi niya nang malumanay. "Walang amo at walang katulong ngayon. Tao lang tayo pareho. Tao na naghahanap lang ng mainit na pagsasama sa gitna ng bagyo." Hindi ko alam kung paano nangyari, pero naniwala ako sa kanya. Sa gabing iyon, hawak ang kumot na galing sa kanya, naramdaman ko ang unang pintig ng pag-ibig na alam kong magpapabago sa buhay ko—at magpapalubog sa akin sa isang bawal, mapanganib, pero pinakamasarap na pagkakamali sa buong buhay ko. Dahil noong gabing iyon, sa pagitan ng ulan at ng kanyang matang puno ng damdamin... alam kong hindi na ako makakaalis nang buo. Iiwan ko na ang puso ko dito, sa kanya.