Ela, ellerini Baran’ın kolunda tuttu; bakışlarını o eski, solgun taş yığınlarından Baran’ın gözlerine çevirdi.
Baran’ın yüzü gölgeler içinde kaybolmuş gibiydi; çenesi kasılmış, bakışları uzaklara sabitlenmişti.
---
Ela, derin bir nefes aldı; sesindeki titremeyi bastırmaya çalışarak fısıldadı:
“Onların gitmesine sen karar vermedin.”
---
Baran’ın bakışları bir an Ela’ya döndü; gözlerinin içindeki donuk, gri tabaka çatladı sanki… kırık bir umut ışığı, Ela’nın sesinden içeri sızdı.
Ela devam etti; sesi çok kısık, ama kelimeleri keskin ve dokunaklıydı:
“Sen sadece hayatta kalan oldun… Ve hâlâ onların hatırasını taşıyorsun. Bu onları unuttuğun anlamına gelmez.”
---
Baran’ın dudakları titredi; bakışları Ela’nın gözlerinde durdu. Gözlerinde ilk defa kendine karşı biraz daha az acımasız,
