“เข้ามาสิอัค” เป็นคุณวันเพ็ญที่เห็นอัครบดินทร์ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูจึงเรียกขึ้นด้วยตัวเอง
“สวัสดีครับคุณแม่” อัครบดินทร์ได้สติยกมือขึ้นไหว้คุณวันเพ็ญก่อนจะพาตัวเองเข้าไปในบ้าน
“ไม่คิดว่าวันนี้จะมาหาแม่เวลานี้” คุณวันเพ็ญรู้ดีว่าอีกฝ่ายคงเฝ้าติดตามการเคลื่อนไหวของลูกสาวอยู่ร่ำไป การมาครั้งนี้ไม่ใช่ความบังเอิญอยู่แล้วเพราะทุกในบ้านเห็นรถของอัครบดินทร์จอดติดเครื่องอยู่ที่รั้วนานสองนาน
“ผม...” เขาไม่รู้ว่าจะต้องพูดยังไงกับความตั้งใจนี้เขากลัวว่าจะทำให้วิวาห์ไม่พอใจได้ และระหว่างพูดสายตาของเขาก็จับจ้องไปยังสองแม่ลูกสลับกันอย่างไม่รู้จะเริ่มยังไง
“.....”
“สบายดีไหมวาห์” สุดท้ายมันคงเป็นคำถามที่ง่ายที่สุดที่เขาคิดได้ในตอนนี้ นั่นเลยทำให้อัครบดินทร์เอ่ยออกไปทั้งที่อยากคุยกับเธอมากมาย
“นี่อคิน ตอนนี้อายุห้าเดือน...”
“คุณสามารถทำหน้าที่พ่อให้ดีได้อย่างเต็มที่” วิวาห์ไม่ได้ตอบคำถามของเขา เมื่อ
