ทุกจังหวะการก้าวเดินของวิวาห์ได้รับสายตาจากผู้คนแทบจะทุกคนไม่ว่าจะชายหรือหญิง ความสวยและเซ็กซี่ในตัวที่เหมือนเป็นเอกลักษณ์ของเธออย่างไม่ต้องทำอะไรมากและมีเสน่ห์ยิ่งขึ้นกับบุคลิกที่แสนจะมั่นใจนั่น แม้แต่อัครบดินทร์ที่เดินตามหลังเธอมายังอดมองตามสะโพกผายที่มันเคลื่อนไหวตามจังหวะย่างก้าวไม่ได้และรู้สึกหงุดหงิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
“หายดีแล้วเหรอ” หลังจากยืนรอลิฟท์ได้ไม่นานเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลังถามวิวาห์
“สวัสดีค่ะ พี่อมร” วิวาห์หันไปมองคนถามด้วยใบหน้าราบเรียบ และก็ยกยิ้มขึ้นในพริบตาก่อนจะทักทายกลับไปด้วยคำเรียกขานแบบที่เขาเคยบอกให้เธอเรียกในตอนแรก
“.....” อัครบดินทร์หรี่ตาลงอย่างไม่รู้ตัวพร้อมกับหนังตากระตุกขึ้นทันที่คำพูดนั้นของเธอดังเข้าหูเขา
“.....” แม้แต่อมรเองก็ยังมองเธออย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
“ตอนนี้หายแล้วค่ะ แค่ยังใช้แรงมากไม่ได้” วิวาห์มองข้ามความแปลกใจของเขาก่อ
