Chapter 14
922 Words
Chapter 14 – Sa Gitna ng Katahimikan
Tahimik ang biyahe pauwi mula sa bahay ng pamilya Montenegro.
Nakaupo si Luna sa loob ng kotse, nakatingin lamang sa mga ilaw ng lungsod na dumadaan sa labas ng bintana. Ngunit kahit gaano pa kaganda ang tanawin ng gabi, hindi niya mapigilang isipin ang nangyari sa dinner.
Ang mga tanong.
Ang mga tingin.
At lalo na ang mga salita ni Vanessa.
Enjoy it while it lasts.
Napabuntong-hininga siya.
Napansin iyon ni Adrian, na nakaupo sa kabilang side ng backseat.
“You’re thinking too much again,” sabi nito.
Napalingon si Luna sa kanya.
“Hindi ko po maiwasan.”
Tahimik sandali si Adrian.
Pagkatapos ay nagsalita siya muli.
“Hindi mo kailangang isipin ang sinabi ni Vanessa.”
“Madali lang po sabihin iyon.”
Napayuko si Luna.
“Lahat po sila… parang ayaw sa akin.”
Tahimik ang kotse.
Maya-maya ay sumagot si Adrian.
“Hindi sila sanay sa pagbabago.”
“Hindi po iyon ang naramdaman ko.”
Napatingin siya sa lalaki.
“Parang… hindi ako karapat-dapat sa mundong iyon.”
Saglit na natahimik si Adrian.
Pagkatapos ay sinabi nito ang isang bagay na hindi niya inaasahan.
“Hindi mo kailangan maging karapat-dapat sa kanila.”
Napakunot ang noo ni Luna.
“Bakit po?”
Sumagot ang lalaki nang direkta.
“Because you only need to be enough for me.”
Parang tumigil sandali ang mundo ni Luna.
Hindi niya alam kung bakit ganoon kalakas ang epekto ng mga salitang iyon sa kanya.
Napalingon siya ulit sa bintana.
Pero ngayon ay hindi na siya makapag-isip nang maayos.
Pagdating nila sa mansyon ni Adrian, mabilis na bumaba ang driver at binuksan ang pinto.
“Sir.”
Tumango si Adrian.
Naunang bumaba si Luna.
Tahimik ang paligid ng mansyon, tanging ang ilaw ng mga poste ang nagbibigay-liwanag sa garden.
Pagpasok nila sa loob, akala ni Luna ay aakyat na siya agad sa kwarto niya.
Pero biglang nagsalita si Adrian.
“Luna.”
Napahinto siya.
“Opo?”
“Come with me.”
Napakunot ang noo niya.
“Saan po?”
“Just follow me.”
Sumunod siya sa lalaki habang naglalakad ito sa hallway.
Hanggang sa makarating sila sa isang glass door sa likod ng mansyon.
Binuksan iyon ni Adrian.
At doon nakita ni Luna ang napakagandang view ng garden.
May maliit na fountain sa gitna, at napapalibutan ng mga ilaw ang mga puno.
“Wow…” bulong niya.
“I come here when I want silence,” sabi ni Adrian.
Lumapit siya sa railing.
Ang malamig na hangin ng gabi ay tumama sa kanyang mukha.
Sa unang pagkakataon buong araw
Parang humupa ang kaba niya.
“Adrian…”
“Yes?”
“Salamat.”
Napatingin ang lalaki sa kanya.
“Para saan?”
“Sa pagtatanggol sa akin kanina.”
Tahimik sandali si Adrian.
Pagkatapos ay sumagot siya.
“I meant what I said.”
Napakunot ang noo ni Luna.
“Which part?”
“Everything.”
Napatingin siya sa mga mata nito.
At muli na namang bumilis ang t***k ng puso niya.
“Hindi po ninyo kailangang gawin iyon.”
“Kailangan.”
“Bakit?”
Huminto sandali si Adrian.
Parang iniisip kung ano ang sasabihin.
Pagkatapos ay dahan-dahan itong nagsalita.
“Because you’re my fiancée.”
Tahimik ang paligid.
Alam ni Luna na iyon ang dahilan sa kontrata nila.
Pero bakit pakiramdam niya ay may iba pang kahulugan ang sinabi ng lalaki?
“Adrian…” mahina niyang sabi.
“Hmm?”
“Ano po ang mangyayari kapag natapos ang kontrata natin?”
Tahimik ang gabi.
Maging ang hangin ay parang huminto.
Tinitigan siya ni Adrian.
Hindi agad ito sumagot.
At iyon ang unang pagkakataon na nakita ni Luna na parang nag-iisip talaga ang lalaki.
Pagkatapos ng ilang segundo
Sumagot ito.
“We’ll see.”
Hindi iyon ang sagot na inaasahan niya.
Pero hindi na siya nagtanong pa.
Tahimik silang nakatayo roon sandali.
Hanggang sa biglang lumakas ang hangin.
Napanginig si Luna.
Napansin iyon ni Adrian.
“Cold?”
“Medyo po.”
Biglang hinubad ng lalaki ang coat niya at inilagay sa balikat ni Luna.
Nagulat siya.
“Hindi na po kailangan—”
“It’s fine.”
Napahawak siya sa coat.
Mainit pa iyon.
At may faint na pabango ni Adrian.
“Thank you.”
“Don’t mention it.”
Tahimik ulit sila.
Pero ngayon, hindi na awkward ang katahimikan.
Sa halip ay parang komportable.
Hanggang sa biglang nagsalita si Luna.
“Adrian.”
“Yes?”
“Kung hindi po tayo nagkakilala…”
Napaisip siya.
“Siguro ngayon waitress pa rin ako sa restaurant.”
Bahagyang ngumiti si Adrian.
“And I’d still be the same boring billionaire.”
Napatawa siya nang mahina.
“Hindi po kayo boring.”
“Oh?”
“Medyo scary lang.”
Napatawa si Adrian.
At iyon ang unang pagkakataon na nakita ni Luna na tumawa ito nang totoo.
Hindi niya inaasahan iyon.
At sa sandaling iyon
Hindi na lang billionaire si Adrian Montenegro sa paningin niya.
Isa na itong lalaking nagsisimula niyang makilala.
Pero sa kabilang banda ng lungsod
May isang taong hindi masaya sa nangyayari.
Si Vanessa.
Nakaupo ito sa loob ng kotse niya habang tinitingnan ang litrato nina Adrian at Luna sa phone.
Malamig ang mga mata niya.
“Enjoy it while it lasts,” bulong niya ulit.
Pagkatapos ay ngumiti nang bahagya.
“Because I’m just getting started.”
At sa gabing iyon
Hindi pa alam nina Adrian at Luna na may plano na si Vanessa na sisira sa kanilang relasyon.
- Writer
