Chapter 13
883 Words
Kabanata 13 – Ang Hindi Inaasahang Bisita
Nanlamig ang buong katawan ni Luna nang marinig ang pagbukas ng malaking pinto sa entrance hall.
Tahimik ang dining room ng pamilya Montenegro.
Lahat ng mata ay napalingon sa direksyon ng pintuan.
At ilang segundo lang ang lumipas
Lumakad papasok ang isang babaeng pamilyar na pamilyar kay Luna.
Si Vanessa.
Nakasuot ito ng eleganteng black dress, at tulad ng dati, puno ng kumpiyansa ang bawat hakbang nito.
Para bang natural lang sa kanya ang pumasok sa bahay ng pamilya Montenegro.
Napahigpit ang hawak ni Luna sa tinidor.
Hindi niya alam kung bakit naroon si Vanessa.
Pero isang bagay ang malinaw—
Hindi ito magandang senyales.
“Vanessa,” sabi ng ina ni Adrian na may bahagyang ngiti.
“Hindi namin inaasahan na darating ka.”
Ngumiti si Vanessa.
“Pasensya na po kung biglaan.”
Lumapit ito sa mesa.
“Gusto ko lang po sana kayong makita.”
Napatingin ito kay Adrian.
“At siyempre… kay Adrian.”
Malamig ang ekspresyon ng lalaki.
“Bakit ka nandito?”
Hindi nawala ang ngiti ni Vanessa.
“Hindi ba ako pwedeng bumisita?”
Tahimik sandali ang ama ni Adrian bago nagsalita.
“Take a seat.”
Napatingin si Luna sa kanya.
Talagang pinaupo nila si Vanessa.
Umupo ang babae sa bakanteng upuan sa mesa.
At nagkataon
Katapat mismo ni Luna.
Nagkatinginan silang dalawa.
May malamig na ngiti sa labi ni Vanessa.
“Hello,” sabi nito.
“Hello po,” mahina niyang sagot.
Napansin iyon ng ina ni Adrian.
“Kilala na ba ninyo ang isa’t isa?”
Sumagot si Vanessa.
“Of course.”
Pagkatapos ay tumingin ito kay Luna.
“After all… siya ang pumalit sa akin.”
Tahimik ang buong mesa.
Napahiya si Luna.
Hindi niya alam kung paano sasagot.
Pero bago pa siya makapagsalita—
Biglang nagsalita si Adrian.
“That’s enough.”
Napatingin ang lahat sa kanya.
“Vanessa, hindi ka namin inimbitahan.”
Ngumiti lang ang babae.
“Pero pinayagan naman akong pumasok ng parents mo.”
Tahimik sandali ang ina ni Adrian.
Pagkatapos ay nagsalita ito.
“Wala namang masama kung makasama natin siya sa dinner.”
Napatingin si Adrian sa ina niya.
Halatang hindi siya natutuwa.
Samantala, si Luna ay lalo lang kinabahan.
Pakiramdam niya ay napapalibutan siya ng mga matang naghihintay na magkamali siya.
Maya-maya ay nagsimulang magsalita si Vanessa.
“So, Luna…”
Napatingin ang lahat sa kanya.
“Kumusta ang bagong buhay mo?”
Mahinang sagot ni Luna.
“Okay naman po.”
“Talaga?”
Napangiti si Vanessa.
“Hindi ba mahirap biglang mapunta sa mundo ng mga mayayaman?”
Tahimik si Luna.
“Sanay ka ba sa ganitong klaseng dinner?”
Hindi siya makasagot.
Ramdam niya ang tensyon sa mesa.
Hanggang sa biglang magsalita si Adrian.
“Stop interrogating her.”
Napatingin si Vanessa sa kanya.
“Ako lang naman ang nagtatanong.”
“Hindi kailangan.”
“Bakit? Natatakot ka bang magsalita siya?”
Malamig ang tingin ni Adrian.
“Vanessa.”
Pero hindi tumigil ang babae.
Sa halip ay tumingin ito sa mga magulang ni Adrian.
“Alam ba ninyo kung saan ko siya unang nakita?”
Napakunot ang noo ng ama ni Adrian.
“Saan?”
Ngumiti si Vanessa.
“Sa isang restaurant.”
Napayuko si Luna.
“Waitress siya doon.”
Tahimik ang buong mesa.
Alam na iyon ng pamilya Montenegro, pero parang ibang bagay kapag si Vanessa ang nagsasabi.
“Siya ang nagsisilbi sa mga mesa,” dugtong ni Vanessa.
“Pero ngayon…”
Napangiti ito.
“…malapit na siyang maging asawa ng anak ninyo.”
Hindi makatingin si Luna kahit kanino.
Pakiramdam niya ay unti-unting nawawala ang lakas niya.
Pero biglang may narinig siyang boses.
“Enough.”
Napatingin ang lahat kay Adrian.
Galit ang ekspresyon nito ngayon.
“Kung may problema ka sa fiancé ko,” malamig nitong sabi, “sabihin mo sa akin.”
Tahimik si Vanessa.
“Pero huwag mo siyang ipahiya sa harap ng pamilya ko.”
Nanlaki ang mata ni Luna.
Hindi niya inaasahan na ipagtatanggol siya ni Adrian nang ganoon.
Napatingin ang ina ni Adrian sa anak niya.
“Adrian…”
Pero hindi siya pinansin ng lalaki.
Sa halip ay tumingin ito kay Vanessa.
“Kung pumunta ka dito para manggulo, you can leave.”
Tahimik sandali ang silid.
Pagkatapos ay tumawa si Vanessa.
Isang mapait na tawa.
“Wow.”
Tumingin ito kay Luna.
“Ang swerte mo.”
Pagkatapos ay tumayo ito mula sa upuan.
“Hindi ko na kayo aabalahin.”
Pero bago siya umalis
Tumigil siya sa tabi ni Luna.
Lumapit nang kaunti.
At bumulong.
“Enjoy it while it lasts.”
Nanlamig ang buong katawan ni Luna.
Pagkatapos ay tumalikod si Vanessa at naglakad palabas ng dining room.
Tahimik ang buong mesa matapos iyon.
Maya-maya ay nagsalita ang ama ni Adrian.
“Interesting evening.”
Napahigpit ang hawak ni Luna sa napkin niya.
Pakiramdam niya ay gusto na niyang mawala sa lugar na iyon.
Pero biglang naramdaman niya ang kamay ni Adrian na humawak sa kamay niya sa ilalim ng mesa.
Mahigpit.
Tahimik na suporta.
Napatingin siya sa lalaki.
Hindi ito nagsasalita.
Pero malinaw ang mensahe.
Nandito ako.
At sa sandaling iyon
Sa gitna ng mga taong hindi pa siya tanggap…
May isang taong handang tumabi sa kanya.
- Writer
