Chapter 12
1036 Words
Kabanata 12 – Ang Pamilya Montenegro
Hindi mapakali si Luna buong hapon.
Paulit-ulit siyang naglalakad sa loob ng kanyang kwarto sa mansyon habang iniisip ang dinner mamaya sa bahay ng pamilya Montenegro.
Pakiramdam niya ay papunta siya sa isang labanan.
Hindi sa literal na laban—kundi sa laban ng pagtanggap.
Paano kung ayaw talaga nila sa akin?
Napaupo siya sa gilid ng kama at napabuntong-hininga.
Biglang may kumatok sa pinto.
“Miss Luna?” boses iyon ni Maria.
“Pasok po.”
Pagbukas ng pinto, pumasok si Maria na may hawak na garment bag.
“Pinadala po ulit ni Sir Adrian.”
Napakunot ang noo ni Luna.
“Another dress?”
Ngumiti si Maria.
“Opo. Para sa dinner.”
Binuksan niya ang bag.
Napasinghap siya.
Isang napaka-eleganteng long gown ang nasa loob—kulay champagne gold, simple ngunit napakamahal tingnan.
“Napakaganda…” bulong niya.
“Sir Adrian personally chose it,” sabi ni Maria.
Biglang uminit ang pisngi ni Luna.
“Talaga po?”
“Opo.”
Maya-maya ay nagsimula na siyang mag-ayos.
Tinulungan siya ni Maria sa buhok at light makeup.
Habang nakatingin siya sa salamin, halos hindi niya makilala ang sarili.
Ang simpleng waitress noon…
Ngayon ay parang kabilang na sa mundo ng mga mayayaman.
Pero sa loob niya, alam niyang hindi pa rin iyon ang totoo.
Pagkatapos ng ilang minuto, may kumatok muli sa pinto.
“Miss Luna,” sabi ng staff. “Hinihintay na po kayo ni Sir Adrian.”
Kinabahan siya.
“Okay.”
Dahan-dahan siyang lumabas ng kwarto at naglakad pababa sa hagdan.
At pagdating niya sa foyer
Nakita niya si Adrian.
Nakatayo ito malapit sa pintuan, nakasuot ng dark navy suit.
Napaka-elegante at gwapo.
Napatingin ito sa kanya.
At sandaling natahimik ang paligid.
“You’re late,” sabi nito.
Kinabahan si Luna.
“Sorry po—”
“Just kidding.”
Napangiti siya nang kaunti.
Lumapit si Adrian.
Tinitigan siya nito mula ulo hanggang paa.
“You look perfect.”
Muling uminit ang pisngi niya.
“Salamat po.”
“Adrian.”
“Ah… salamat, Adrian.”
Inalok nito ang braso niya.
“Ready?”
Huminga siya nang malalim.
“Hindi.”
Napatawa nang mahina ang lalaki.
“Good. Honest.”
Sumakay sila sa kotse.
Habang bumibiyahe, tahimik si Luna.
Pinagmasdan niya ang mga ilaw ng lungsod sa labas ng bintana.
Hanggang sa napansin iyon ni Adrian.
“Nervous?”
“Opo.”
“Understandable.”
Napatingin siya sa kanya.
“Ganun po ba kahirap ang pamilya ninyo?”
Bahagyang ngumiti ang lalaki.
“They’re… traditional.”
Napakunot ang noo niya.
“Ibig sabihin?”
“Ibig sabihin gusto nila ng perfect daughter-in-law.”
Napahawak si Luna sa noo niya.
“Patay…”
Napatawa si Adrian.
“Don’t worry.”
“Madali lang po sabihin iyon.”
“Trust me.”
Hindi niya alam kung bakit
Pero medyo gumaan ang pakiramdam niya.
Makalipas ang ilang minuto, pumasok ang kotse sa isang napakalaking gate.
Nanlaki ang mata ni Luna.
Mas malaki pa ang bahay na iyon kaysa sa mansyon ni Adrian.
“Mansion ba ito o palasyo?” bulong niya.
Napangiti si Adrian.
“Welcome to my childhood home.”
Pagbaba nila ng kotse, sinalubong sila ng ilang staff.
Pumasok sila sa loob.
Napakalawak ng living room.
Mga chandelier.
Mga mamahaling painting.
Halatang pamilya ng mga old rich.
“Sir Adrian,” sabi ng butler. “Naghihintay na po sila sa dining hall.”
Tumango ang lalaki.
Napahigpit ang hawak ni Luna sa clutch niya.
Napansin iyon ni Adrian.
Dahan-dahan nitong hinawakan ang kamay niya.
“Relax.”
“Opo…”
Pumasok sila sa dining hall.
At doon nakita ni Luna ang pamilya Montenegro.
May isang matandang lalaki na halatang ama ni Adrian.
Katabi nito ang isang eleganteng babaeang ina niya.
May dalawa pang lalaki na mukhang mga kapatid niya.
Nang makita sila, agad na tumingin ang lahat kay Luna.
Pakiramdam niya ay parang sinusuri siya mula ulo hanggang paa.
“Good evening,” sabi ni Adrian.
Tumayo ang ama nito.
“So this is her.”
Napayuko si Luna nang bahagya.
“Good evening po.”
Tahimik sandali ang silid.
Pagkatapos ay nagsalita ang ina ni Adrian.
“Lumapit ka.”
Kinabahan si Luna pero sumunod siya.
Lumapit siya sa mesa.
Tinitigan siya ng babae nang mabuti.
“Mukha kang bata.”
“Opo…”
“Ano ang trabaho mo dati?”
Mahinang sagot ni Luna.
“Waitress po.”
Tahimik sandali ang buong silid.
Halatang nagulat ang mga kapatid ni Adrian.
Ang ama naman nito ay napataas ang kilay.
“At ngayon?” tanong ng ina.
Sumagot si Adrian.
“She’s my fiancée.”
Napatingin ang ina kay Adrian.
“I wasn’t asking you.”
Tahimik ang silid.
Pagkatapos ay muling tumingin ang babae kay Luna.
“Sabihin mo sa akin ang totoo.”
Nanlalamig ang kamay ni Luna.
“Bakit ka pumayag maging fiancé ng anak ko?”
Hindi niya alam kung paano sasagot.
Kung sasabihin niya ang totoo tungkol sa kontrata
Siguradong lalala ang sitwasyon.
Kaya sinabi niya ang tanging kaya niyang sabihin.
“Dahil… pinili po niya ako.”
Tahimik ang silid.
Ang ama ni Adrian ay napangiti nang bahagya.
Pero ang ina nito ay nanatiling seryoso.
“Interesting answer.”
Pagkatapos ay umupo ito muli.
“Let’s have dinner.”
Nagsimula ang hapunan.
Pero ramdam pa rin ni Luna ang tensyon sa mesa.
Halos hindi siya makakain.
Hanggang sa biglang magsalita ang isang kapatid ni Adrian.
“So…”
Napatingin ang lahat sa kanya.
“Alam ba ni Vanessa na nandito ka?”
Nanlaki ang mata ni Luna.
Tahimik ang mesa.
Pagkatapos ay sumagot si Adrian.
“That topic is closed.”
Pero ngumiti lang ang kapatid niya.
“Hindi ako sigurado.”
Napakunot ang noo ni Luna.
“Ano po ang ibig ninyong sabihin?”
Sumagot ang lalaki.
“Because…”
Huminto ito sandali.
“…she’s coming here tonight.”
Nanlamig ang buong katawan ni Luna.
“Vanessa?” mahina niyang tanong.
Tumango ang kapatid ni Adrian.
At sa sandaling iyon
Narinig nila ang pagbukas ng pinto sa entrance hall.
May paparating na bisita.
At pakiramdam ni Luna
Ang gabing iyon ay magiging mas magulo pa kaysa sa inaasahan niya.
- Writer
