CHAPTER 7
1805 Words
Samantala, sa kabilang panig ng lungsod, abala si JACE at kanyang team sa pangangalap ng impormasyon.
“Lahat ng pwedeng may kinalaman sa underground activities—i-background check n’yo,” utos ni Jace habang nakatayo sa harap ng board na puno ng mga litrato at impormasyon.
Agad na kumilos ang kanyang mga kasama.
“Yes, sir,” sabay-sabay nilang tugon.
“Human trafficking, illegal arms, drug syndicates—lahat iyan posibleng konektado,” dagdag pa ni Jace habang isa-isang tinuturo ang mga naka-pin na files sa board.
Lumapit si Cynthia na may dalang tablet.
“May ilang pangalan na kaming nakuha,” sabi niya. “Pero wala pa ring direct link sa archer.”
Napakunot ang noo ni Jace.
“Too clean,” bulong niya sa sarili.
“Parang may naglilinis ng bakas,” dagdag ni Art habang nakatingin sa screen ng computer.
Napatingin si Jace sa kanya.
“Exactly.”
Lumapit si Troy na may hawak na folder.
“May pattern tayo,” sabi nito habang inilapag ang mga papeles. “Lahat ng biktima—may kaso, pero hindi nahuhuli o nakakalusot sa batas.”
“Meaning…” sabi ni Cynthia.
“Someone is playing judge,” sagot ni Jace.
Tahimik ang buong silid habang pinoproseso nila ang ideya.
“Pero kung ganun,” sabi ni Roe, “may sistema siya. Hindi random ang mga pinapatay.”
Tumango si Jace.
“Hindi siya basta killer,” sabi niya. “May sinusunod siyang standard.”
Saglit siyang tumingin sa mga litrato ng mga biktima.
“Which makes him… or her… more dangerous.”
Nagkatinginan ang kanyang mga kasama.
“Anong next move?” tanong ni Troy.
Huminga nang malalim si Jace bago sumagot.
“We dig deeper,” sabi niya. “Hanapin natin kung sino ang susunod na target… bago pa siya kumilos.”
Tahimik ang lahat.
Dahil alam nilang kapag nahuli nila ang target—
Mas malapit na rin sila sa taong gumagamit ng mga palaso.
“Nakakapagtaka lang…” sabi ni Roe habang nakatitig sa screen. “Paano niya nalalaman lahat? Walang mintis. At yung lason na ginagamit niya—kakaiba. Anong klaseng compound ‘yon?”
Napatingin ang lahat kay Jace.
“Hindi ordinaryo,” sagot ni Cynthia habang ini-scroll ang report sa tablet. “Base sa autopsy, mabilis kumalat sa bloodstream. Walang chance na ma-revive ang biktima.”
“Parang custom-made,” dagdag ni Art. “Hindi ‘to basta nabibili sa kung saan.”
Napaisip si Troy.
“So ibig sabihin… hindi lang siya magaling sa pana,” sabi nito. “May access din siya sa high-level chemicals.”
Tumango si Jace habang nakatitig pa rin sa mga detalye.
“Or may kasama siya,” dagdag niya. “Someone who knows how to create that kind of poison.”
Tahimik ang buong silid habang pinoproseso nila ang posibilidad.
“Isang archer… na may sariling chemist,” bulong ni Roe. “Delikado ‘yon.”
“Hindi lang delikado,” malamig na sabi ni Jace. “Organized.”
Napatingin ang lahat sa kanya.
“Kung ganito kalinis ang trabaho niya,” dagdag niya, “hindi ito basta-basta vigilante.”
Saglit siyang tumigil bago nagsalita muli.
“This is a system.”
“Sigurado ‘yon,” dagdag pa ni Roe habang nakahalukipkip. “Isipin mo—isang palaso lang, walang sayang. Malinis, eksakto. Pero hindi naman uso ang archery dito sa Pilipinas. Paano natin malalaman kung sino ang magaling gumamit ng pana?”
Tahimik na napaisip ang grupo.
May punto si Roe.
“Hmmm…” sabi ni Cynthia habang ini-scroll ang tablet. “Kung hindi siya public figure… baka underground din ang training niya.”
“Or military background?” suhestyon ni Art.
Napailing si Jace.
“Hindi,” sagot niya. “Kung military-trained ‘yan, may record dapat. At malalaman agad natin.”
“Then what?” tanong ni Troy.
Sandaling natahimik si Jace habang nakatitig sa mga litrato.
“Passion,” sabi niya.
Napatingin ang lahat sa kanya.
“Hindi mo makukuha ang ganitong klaseng precision kung hindi mo mahal ang ginagawa mo,” dagdag niya. “Hindi lang skill—dedication.”
“So… hobby?” tanong ni Roe.
“More than that,” sagot ni Jace. “Obsession.”
Tahimik ang lahat habang pinoproseso ang sinabi niya.
“Hanapin n’yo ang mga taong may koneksyon sa archery,” utos ni Jace. “Clubs, private training grounds, underground groups—lahat.”
“Copy,” sabay-sabay nilang sagot.
“At isa pa,” dagdag ni Jace habang tumitingin sa kanila isa-isa, “huwag n’yong maliitin ang target.”
“Dahil kung sino man siya…”
Saglit siyang tumigil.
“Mas magaling pa siya sa inaakala natin.”
“In fairness,” sabi ng isa sa mga kasama nila habang nakatingin sa mga file, “wala naman siyang pinapatay na inosente.”
Bahagyang nagkatinginan ang iba.
“Kung tutuusin… parang tinutulungan pa nga niya ang sistema,” dagdag pa nito.
Tahimik na napabuntong-hininga si Art.
“May point,” sabi niya. “Lahat ng target niya, may kaso. Nakakalusot lang.”
Ngunit biglang tumigas ang ekspresyon ni Jace.
“Pero mali pa rin ‘yon,” tiim-bagang niyang sabi habang mahigpit na nakahawak sa mesa.
Napatingin sa kanya ang lahat.
“Binabastos niya ang batas,” dagdag niya, mabigat ang bawat salita. “Hindi siya ang dapat magdesisyon kung sino ang mabubuhay o mamamatay.”
Tahimik ang buong silid.
“Kung papayagan natin ‘yan,” patuloy ni Jace, “anong pinagkaiba natin sa kanila?”
Walang nakasagot.
Dahil alam nilang tama siya.
Kahit gaano pa kasama ang mga biktima…
May batas pa ring dapat sundin.
At ang taong lumalabag dito—
Kailangan nilang pigilan.
“Wala siyang karapatang kumitil ng buhay,” dagdag pa ni Jace habang matalim ang tingin sa mga litrato sa harap niya. “Hindi siya Diyos.”
Tahimik ang buong silid habang pinakikinggan siya.
“Kahit gaano pa kasalot sa lipunan ang mga kriminal na ‘yon,” patuloy niya, “hindi pa rin siya ang dapat magdesisyon kung kailan matatapos ang buhay nila.”
Napabuntong-hininga si Cynthia.
“Then we stop that person,” mahinang sabi nito.
Napatingin sa kanya si Jace.
“Yes,” sagot niya. “We stop them”
Saglit siyang tumingin sa mga kasama niya isa-isa.
“At kung kinakailangan…”
Bahagya siyang tumigil, tila pinipili ang susunod na sasabihin.
“We take them down.”
Tahimik ang buong silid matapos ang kanyang sinabi.
Dahil sa sandaling iyon—
Hindi na lamang ito isang misyon.
Isa na itong laban ng paniniwala.
Batas laban sa sariling hustisya.
At sa gitna ng dalawang mundong iyon…
Magtatagpo ang dalawang taong hindi pa handang harapin ang katotohanan.
“Ang problema lang, Jace,” seryosong sabi ni Roe habang nakatingin sa board, “hindi natin alam kung sino… at kung anong klaseng tao ang kalaban natin.”
Tahimik na nakinig ang lahat.
“At isa pa,” dagdag niya, “hindi rin natin alam kung sino ang susunod niyang target. Nag-uumpisa pa lang tayo… samantalang ang daming kriminal na nakapaligid sa atin.”
Napabuntong-hininga si Cynthia.
“Which means, kahit anong oras, pwede na naman siyang umatake,” sabi nito.
“Exactly,” sagot ni Art. “At wala tayong idea kung saan.”
Saglit na natahimik ang grupo—hanggang sa biglang ngumisi si Troy.
“Parang ‘yung ano lang, bro,” sabi niya habang tinatapik si Jace sa balikat. “Yung babaeng na-virginan mo… na hindi mo man lang maalala ang mukha.”
Biglang nagtawanan ang grupo.
“Gago,” agad na sagot ni Jace habang sinamaan siya ng tingin.
“Uy, totoo naman!” natatawang dagdag ni miko. “Isipin mo, bro—nakasama mo na… pero hindi mo pa rin kilala.”
“Legend ka na talaga,” biro pa ni Art.
Hindi napigilan ni Jace na mapailing, halatang naiirita ngunit hindi rin makapagpigil ng bahagyang ngiti.
“Tumahimik nga kayo,” sabi niya habang bumabalik ang seryoso niyang ekspresyon. “Hindi nakakatawa ‘yon.”
Ngunit sa kabila ng biro ng kanyang mga kasama…
May kakaibang pakiramdam pa rin siyang hindi maipaliwanag.
Isang alaala na pilit niyang hinahanap—
Legit, bro… wala ka talagang maalala?” tanong ni Miko habang nakataas ang kilay at nakangisi.
Napailing si Jace habang hinihilot ang sentido niya.
“Wala,” maikli niyang sagot. “Puro blur lang.”
“Grabe ka,” natatawang sabi ni Troy. “First time mong ganun, tapos wala kang maalala?”
“Paano pala kung mabuntis mo ‘yon?” dagdag pa ni Miko, halatang nang-aasar.
Biglang napatingin sa kanya si Jace.
“Kasalanan n’yo pag nangyari ‘yon,” sagot niya habang masama ang tingin sa kanila. “Bakit n’yo kasi ako pinainom ng kung ano-anong pampalibog? Mga peste kayo.”
Nagtawanan lang ang grupo.
“Uy, hindi namin kasalanan kung hindi ka marunong uminom,” biro ni Ezra.
“Tsaka bro,” dagdag ni Art habang nakangisi, “kung sakaling mabuntis mo nga… destiny na ‘yon.”
“Tumahimik nga kayo,” inis na sagot ni Jace, ngunit halatang naiirita na rin siya sa direksyon ng usapan.
Ngunit habang nagtatawanan ang kanyang mga kasama…
Unti-unting bumabalik sa isip niya ang pakiramdam ng gabing iyon.
Hindi malinaw ang mukha.
Pero may isang bagay siyang sigurado—
Hindi basta-basta ang babaeng nakasama niya.
At kung sakaling magkita silang muli…
Hindi niya alam kung anong klaseng gulo ang naghihintay sa kanya.
Ngunit patuloy na umiiwas sa kanya.
“Back to topic na tayo,” seryosong sabi ni Jace habang pinapahid ang mukha niya. “Huwag ako ang pag-initan n’yo.”
Napangisi si Troy ngunit agad tumahimik nang makita ang seryosong ekspresyon ni Jace.
“Pag hindi kayo tumigil…” dagdag niya habang matalim ang tingin sa kanila, “pagbababarilin ko talaga kayo.”
Nagkatinginan ang grupo bago sabay-sabay natawa.
“Uy, seryoso na si boss,” biro ni Art habang nakataas ang kamay na parang sumusuko.
“Copy, sir,” dagdag ni Cynthia na may halong tawa.
Unti-unting nawala ang biro sa kanilang mga mukha at bumalik ang seryosong usapan.
“Alright,” sabi ni Jace habang tumingin sa board. “Focus tayo.”
Lumapit siya at itinuro ang mga litrato.
“Kailangan nating mauna sa kanya.”
“Paano?” tanong ni Roe.
Huminga nang malalim si Jace bago sumagot.
“Hanapin natin ang pattern niya,” sabi niya. “Kung sino ang susunod niyang target… doon natin siya mahuhuli.”
“Pero wala pa tayong lead,” sabi ni Miko.
“Then we create one,” malamig na sagot ni Jace.
Napatingin ang lahat sa kanya.
“Gagamit tayo ng bait.”
Tahimik ang buong silid matapos ang sinabi niya.
Dahil alam nilang—
Kapag pumalya ang plano nila…
Sila ang susunod na magiging target.
- Writer
