Akarie
“Okay. Let’s take a seat so we can eat breakfast," mayamaya ay wika ni Tito Alfred sa amin.
Hindi ko na naman na pinansin si Alaric, humakbang na ako palapit sa malaking dining table nila. Medyo nakahinga naman ako ng maluwag dahil hindi ko siya katabi, pero magkatapat naman ang kinauupuan namin.
Nakita ko nga din na naupo na din sina Mama at Tito Alfred sa harap ng mesa.
"Akarie, lead the prayer," wika naman ni Mama sa akin.
Walamg imik na tumango naman ako sa kanya. Ipinikit ko ang aking mga mata at sinimulan ko na magdasal.
"Amen," halos sabay nga namin sambit nina Mama at Tito Alfred.
Nagmulat ako ng mga mata. At sa pagmulat ko ay agad na sumalubong sa akin ang mga titig ni Alaric.
His devilish eyes were fixed on me, making me uncomfortable. Masyado kasi siyang
