“ไปครับเฮียรีบ” เขารีบสวมใส่เสื้อผ้าให้น้องแล้วพาออกจากห้องลองชุดไปเสื้อซับใน ชุดชั้นในและชุดนอนไม่ได้นอนอีกหลายชุดที่ฟ้าครามเหมากลับมา
“กลับบ้านไปเอาทิ้งเลยนะไอ้เสื้อยืดตัวใหญ่ๆที่ใส่นอน“ เขาบอกน้องอีกมือก็ถือถุงพะรุงพะรัง อีกมือก็จูงมือน้องเดินตรงไปยังลานจอดรถ
“ไอ้เหี้ยคราม!” เสียงที่แสนจะคุ้นเคยของอเล็กซ์เอ่ยเรียกฟ้าครามเสียงดังจนเขาต้องหยุดฝีเท้าของตัวเองลงมาเบลล์พยายามดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขาเพราะกลัวเพื่อนเขาจะเห็น แต่อีกคนก็ไม่ยอมปล่อยมือเธอ
“โหไอ้เหี้ย!หายหัวไปเลยกูยังพูดกับไอ้เหี้ยเชนทร์อยู่ว่ามึงไปตายที่ไหนแล้วหรือเปล่าละ แล้ว…” อเล็กซ์เอ่ยถามก่อนจะมองไปยังมาเบลล์เด็กน้อยที่เพื่อนเขากำลังจับมืออยู่คนขี้สงสัยเอาแต่จ้องมองมาเบลล์ก่อนที่จะหันไปยิ้มกับเพื่อน
”ถึงว่าไอ้สัส!หายหัวไปเลยสรุปเลี้ยงเด็กแล้วเหรอวะน้องยังไม่บรรลุนิติภาวะติดคุกนะมึง“ ไม่ต้องบอกก็รู้เพราะเด็กสาวตรงหน้า
