MAHUR

Hava çok güzeldi. Belki de yaşadığı en güzel gündü. Çünkü tek başına ayaklarının üzerinde duracağı günlerin başlangıcıydı bugün. Navigasyonu takip ederek ilerliyordu elbet ama babası sağ olsun neredeyse her dakika başı arayıp yol tarifi yapıyordu. Onu çok seviyordu. Annesine aşık bir adamdı. Bu aşkı kendine karşı da had safhada hissediyordu. Aklına geldikleri an dudakları tatlı bir gülüşle kıvrıldı. Bir yandan akıp giden yolu takip ederken diğer yandan önüne sabitlediği telefonunu eline aldı. Navigasyon kafayı yemişti. yüzü ekşidi. Babasını aramayı düşünse de telefonunun gıdım çekmediğini fark etti. "Çok iyi." Tunceli'nin ilçesine girmişti. Merkezine ise bir saate yakın olduğunu biliyordu. Çevre yolundan ayrılan bir tabelayla direksiyonu o tarafa kırdı. Askeri kontrol noktasını gördüğünde mutlulukla gülümsedi ve yavaşladı. Adamın kolundaki banttan anlıyordu ki nöbetçi subaydı. "Merhaba hanımefendi." Açık camdan hafifçe kafasını eğip gülümsedi. " Merhabalar. Kolay gelsin." "Sağ olun. Ehliyet ruhsatınızı alabilir miyim? Bir de kimliğinizi?" Genç kız kafasını sallayarak cüzdanından çıkardığı ehliyetini ve kimliğini uzattı. Ruhsatı da torpidodan alıp uzattığında ardındaki askerlerin pür dikkat kendisini izlediğini fark etti. Belli ki tetikte duruyorlardı. Subay gerisindeki askerlere kimlikleri verdiğinde kafasını tekrar kendisine eğip hafifçe kaşlarını çattı. "Bu yolun Pülümür yolu olduğunu biliyorsunuz değil mi?" Kafasını belli belirsiz sallayıp gülümsedi. "Elbette." Dediğinde Subay peki dercesine kafasını eğip ardına döndü ve kontrolleri yapan askerlere dönerek uzattıkları kimleri alıp kıza geri verdi. "Eski ihtimaller yok tabi ama siz yine de dikkatli olun." Dediğinde ardından başka bir asker bıyık altı gülerek kafasını salladı. "Bir şey olmaz komutanım. Biraz önce ayı boğan da bu yolu tercih etti. Onun olduğu yerde sorun olmaz biliyorsunuz." Subay ciddiyetiyle ardına dönüp askerini sustururken "Ayı boğan?" Ürkerek soru soran kıza hafif bir tebessüm etti. "Dillere destan bir Binbaşıdır. Önünüzden ilerliyor. İçiniz rahat olabilir." Diyerek konuyu kapattığında içi daha da rahatlayan genç kız teşekkür ederek devam etti. İlerledikçe dağlar yükseliyor ve gittiği yol karınca kadar kalıyordu. Korkunçtu. Hem de çok korkunçtu. Lakin bu dağların yanı sıra sunduğu manzara küçük dilini yutmasını sağlıyordu. Tek başına tedirgin olmuştu ama severdi o böyle şeyleri. Elini atıp güzel bir şarkı açtı ve radyoda çalmaya başlayan Kolpa'yla birlikte söylemeye başladı. "Bu gece tüm hesaplar benden. Bir kadeh alana bir omuz bedava. Bak nasılda kandırıyor kendini. Bir teselli ararken insan. Sussun telefonlar, Uyudun mu diye soranlar. Dokunmasın yalnızlığımaaa." Sesi biraz daha yükseltip nakarat kısmı geldiğinde adeta haykırarak ve gülerek şarkısını söylemeye devam etti. "Kimse bilmesin nerde olduğumu. Sorarlarsa öldü dersin. Böyle gelmiş böylede gider. Kafam senden bile güzel." Nakaratı iki kere çılgınca söylerken bayır yukarı çıkmaya başladı. Sonra da o bayırı inip adeta iki koca dağın arasından minik bir yoldan gitmeye başladı. Kendini bildi bileli hep cesur, özgüvenli olmuştu. Ama şu karanlık çökmeye başladıkça ve etrafta da ne bir ev ne de sokak lambasına dair hiç bir şey olmayınca tedirginliği artıyordu. Şu Ayı Boğan dedikleri komutan nerelerdeydi acaba? En azından ardından gitmeyi düşünürken kendisini tekrar şarkısına vermenin en akıllıca olacağına karar verdi. "Anladım hiç kimsenin suçu değil, kendim ettim kendim buldum. Bu gidişle zaten benim sonum hiç bir hayra alamet değil." Şarkının sözleriyle duraksadı ve kafasını sallayarak kıkırdadı. "Babam beni öldürecek. Tabi önce şuradan bir sağ salim çıkayım." Süratle virajı döndüğünde önündeki manzarayla frene asıldı. Şahit olduğu şeyle ve kocaman açılan gözleriyle yutkundu. "Allah'ım bu kadar çabuk mu? Tamam sonum hayra alamet değil dedim ama..." Gerisini getiremedi çünkü kurşun yağmuruyla kafasını eğerek çığlık attı... "Hayır hayır hayır bu olamaz hayır!" Kollarını kafasına siper ederek eğilmişse de fark ettiği şeyle gözleri açıldı. Hiç bir kurşun arabasını hedef almıyordu. Kafasını dikkatlice kaldırıp kararmaya yüz tutmuş iki dağın arasındaki araca baktı. Kurşunların hedefi olan araca. Bakışları yukarılara kaydığında gözlerini kıstı. Göremiyordu. Kafasını hızlıca önündeki araca çevirdiğinde hulk gibi bir gölgeye rastladı. Evet evet normal bir insan asla olamazdı bu şey. İki metrenin üzerindeki bedenini aracın ardına saklıyordu ama elini karın boşluğuna bastırıyordu. "Vuruldu." Dudaklarının fısıltısıyla kendine gelerek hemen yan koltuktaki geniş çantanın içinden şimdilik işini görebileceği malzemelerini alıp ceplerine doldurdu. Sonra da Sesinden tanıdığı uzun mevkili piksinin atışlarını saymaya başladı. Kulakları istediği o son atışı duyduğunda biliyordu ki silah uzun şarjör değişecekti. Çok az bir zamanı vardı. Bu yüzden hızlıca arabasından inip karşı arabaya doğru koşmaya başladı. Hulk gibi dev adamın yanına adeta uçmuştu. Dizleri yerde kayarken adama sertçe yaslanarak durdu. "Salak mısın sen be kadın!" Nasıl da nazik bir dev! Sesi ürkütücü olabilirdi ama ona o an geri adım attırmadı. Gözleri yarayı buldu. "Vuruldun." Dedi sakin olmaya çalışarak. Adamın suratı adeta suratını bulduğunda seslice yutkundu. Çok korkunç bakışları vardı. Yabani bir hayvana yardımcı olmayı diledi bir an. "Sana hemen git işareti yaptım!" Dişlerinin arasından tıslayan adamı doğrularcasına kafasını salladı. "Ama sen embesil gibi o arabadan indin öyle mi!" Kurşunlar tekrar arabaya vurmaya başladığında genç kız kafasını eğerek adamı susturdu. Bunu konuşarak değil. Kurşunun geçtiği yeri yani tişörtünü yırtarak yaptı. "Ant içip yemin ettim!" Kendi kendine konuşur gibiydi. Adam belki de yüzlerce kurşun yediği göğsünü inceleyen kıza uzaylı görmüş gibi bakmaya başlarken savunma atışı yapmayı da ihmal etmiyordu. "Hangi deli hastanesinden kaçtın lan sen!" Genç kız kızacağına sırıttı. Hem de çıtı pıtı kızlar gibi. "Güzel, sıyırmış. Şunlar yeterli. Mikrop kapıp enfeksiyona ilerlemesin yeterli." Adama hiç bakmadan işini yapıyordu titizlikle. "Bu biraz..canını yakacak." Dediğinde yüzünü fazlaca ekşiterek kurşun yarasına bastırdığında tek gözünü kapatarak kaldırdı kafasını lakin burnunun dibindeki adam ciddi misin bakışları atıyordu kendisine. Genç kız ise hiç bir acı ifadesi barındırmayan adamın hırçın, korkunç yüzünden hemen çekti bakışlarını. İşini bitirip sargı bezini de bantlayıp sırtını araca yasladı. "Kafalarını siktiklerim!" Söven adama rahatça kafasını çevirdi. Hava iyice kararmıştı. Son kurşununu sıkan adam da sırtını araca yaslayıp kafasını geri verdi sıkıntılı bir nefesle. Genç kız alayla "Rica ederim." Dediğinde adam yanındaki kızın yaptığı saçmalığa ve rahat tavrına inanamıyordu. "Seni bu amcıklardan kurtarmayacağım!" Hırlıyordu. Hem de boğazını yırtarcasına. "Tüm planlarımın içine sıçtın! Küçük sıçan!" "Nasıl da minnet duyuyorsun öyle. Gözlerim yaşardı." Kaşlarını çatarak soluduğunda korkunç adam dibine kadar girip sessizce hırladı bu sefer. "Birazdan.." Diyerek parmağıyla havayı işaret etti. "Hatta şimdi buraya gelecekler. Ve o yaşaran gözlerini çıkaracaklar. Kes o sesini!" Yutkunduğu sırada dediği olmuştu sanırım. Çöken karanlıkta kimseyi kestiremiyordu ama adım seslerini duyuyordu. Nefesinin sesini bile olabildiğince dindiren genç kız kafasını adama çevirdiğinde ne ara yanından kalkıp aracı saran adamları yumruklamaya başladığını anlayamadı bile. Dişlerini sıkıp hemen ayaklandı. O hanzoya yardım edecekti lakin ardından kafasına geçirilen siyah torbayla tüm hareketleri kısıtlanmıştı...