Yönetim katına çıkan asansörün sessizliği içimdeki dalgalanmayı bastırmaya yetmiyordu. Eylül, yanımda merakla etrafı izliyordu. Küçük parmakları, asansörün cam yüzeyine dokunup hemen geri çekiliyordu. Gözlerindeki heyecanı fark ettikçe içimdeki gerginlik bir nebze olsun azalıyor, onun dünyayı keşfetme tutkusuna hayranlık duyuyordum. Ama yine de Coralenna’nın o alaycı bakışları ve tehditkâr sözleri zihnimin köşelerinde yankılanıyordu.
Kapılar açıldığında Eylül elimden sıyrılıp koridora doğru birkaç adım attı. “Anne, burası ne kadar büyük!” dedi gözlerini kocaman açarak. Ona gülümsemekle yetindim ve yiyecek poşetlerini diğer elime aldım.
Demirkan'dan önce şöyle bir Can’ın odasına uğramak istemiştim. Fakat Can’ın odasının önüne geldiğimde, eskiye nazaran küçük ama fark edilebilir değişikli
