Düğünün üzerinden iki hafta geçmişti. Köyde hayat normale dönmüş, herkes günlük işlerine devam ediyordu. Aziz ve Sibel, evliliklerinin ilk günlerinin tadını çıkarıyor, birbirlerine alışmaya çalışıyorlardı. Ama herkesin içinde bir huzursuzluk vardı. Cemal'in dönüşü ve barışması, bazıları tarafından şüpheyle karşılanıyordu.
Özellikle Cemal'in eski adamları, onun bu kadar kolay değiştiğine inanmıyordu. Metin, İbrahim ve birkaç kişi, gizlice toplanıyor, konuşuyor, planlar yapıyordu. Onlara göre, Cemal'in barışması bir oyundu, bir tuzaktı. Ama Cemal gerçekten değişmiş miydi, yoksa onlar mı haklıydı?
Bir gece, köyün dışındaki terk edilmiş değirmende toplandılar. Metin, İbrahim, Fırat (büyük olan) ve birkaç kişi daha. Ortalık karanlıktı, sadece bir fener yanıyordu.
Metin, söze başladı: "Arkada
