Düğünün ikinci günüydü. Güneş, Bozatlı köyünün üzerinde yükselirken, köy meydanındaki eğlence yerini sessizliğe bırakmıştı. Davullar susmuş, zurnalar dinmiş, insanlar evlerine çekilmişti. Ama bir evde, hayatın en özel anlarından biri yaşanıyordu.
Aziz, gözlerini açtığında, güneş ışıkları pencereden sızıyor, odayı aydınlatıyordu. Yanında Sibel uyuyordu. Saçları dağılmış, yüzü huzurluydu. Onu seyretti, uzun uzun seyretti. Dün geceyi düşündü, yaşadıkları her anı hatırladı. İçinde tarifsiz bir mutluluk vardı.
Sibel, gözlerini araladı, gülümsedi. "Günaydın."
"Günaydın. İyi uyudun mu?"
"Harika uyudum. Senin yanında."
Aziz, ona sarıldı, saçlarını okşadı. "Ben de. Hiç bu kadar huzurlu uyumamıştım."
Sibel, doğruldu, yastığa yaslandı. Gözleri Aziz'in üzerindeydi. "Dün gece... İnanılmazdı."
"E
