บทที่ 8 เขินจนตัวบิดไปบิดมา [1/2]

2099 Words

โป้ง! เสียงลูกโป่งที่แตกดังขึ้น ทำให้เราหลุดออกจากภวังค์ รีบผละออกจากกัน และเห็นว่าลูกโป่งของคิมหันต์โดนกระทืบแตกไปแล้ว "เฮ้ย!..ผึ้ง" ฉันโวยให้ผึ้งไป เพราะคนที่กระทืบลูกโป่งก็คือผึ้งนั่นเอง "ได้โอกาสก็ต้องฉวยสิ..ฮ่าๆๆ" ผึ้งและน้ำขิงพากันหัวเราะคิกคัก ทำเอาฉันรู้สึกเจ็บใจอยากเอาคืน ลูกโป่งลูกสุดท้ายที่ขาของน้ำขิงต้องเป็นของฉัน! ฉันง้างขาเตรียมจะพุ่งเข้าไปกระทืบลูกโป่งที่ขาของน้ำขิง แต่ทว่า... โป้ง! ฉันโดนตัดหน้าแบบต่อหน้าต่อตา เพราะคู่อื่นชิงมากระทืบลูกโป่งของน้ำขิงไปก่อน ทำเอาฉันอ้าปากค้างเหวอ เสียดายยยย "เสียดาย" ผึ้งและน้ำขิงพากันโอดครวญ ฉันจึงยิ้มเหยาะให้สองคนนั้นไป แต่สะใจได้ยังไม่ถึงนาที ลูกโป่งของคิมหันต์ก็แตกเพราะโดนอีกคู่อาศัยจังหวะเผลอพุ่งเข้ามากระทืบ โป้ง! ทำให้ทั้งคู่ฉันและคู่ผึ้งกับน้ำขิงตกรอบไปด้วยกัน จึงเดินคอตกกลับมารวมกลุ่มกับคนอื่นๆ อดได้ไปชิงแชมป์เลย อยากได้ขอ

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD