Mafyanın Hayal'i

Hayal, Yağmur o gün köyün üzerine her zamankinden farklı yağıyordu. Sessiz değildi. Sanki her damla, toprağa değil de içime düşüyordu. Pencereden sızan solgun ışık, perdenin arasından kırılarak odaya yayılıyordu. Her şey donuk, her şey yabancıydı artık... Bavulumu kapatırken çıkardığı o küçük ses, odanın içindeki tek kesin şeydi. Derin bir nefes aldım. Bu bir kaçış değildi. Bu… kendi hayatıma attığım ilk adımdı. Aynaya baktım. Karşımdaki yüz bana aitti. Ama hissettirdiği şey… değildi. “Ben…” diye fısıldadım. Sesim bile yabancı geldi. “Hayal Gökdemir.” Bu ismi söylerken bile içimde bir boşluk yankılandı. Çünkü artık bu isim… sadece bana ait değildi. Hayat...İkiz kardeşim. O gece hiçbir şey söylemeden hayatımı değiştirmişti. Ve en kötüsü… Bunu yaparken bir an bile tereddüt etmemişti. Sadece bir gece.. O an anlamalıydım. Hayat bir şeye karar verdiyse… Geri dönüşü olmazdı... Bavulu yatağın üzerinden aldım. Parmaklarım fermuarın üzerinde birkaç saniye durdu. Hâlâ vazgeçebilirdim. Hâlâ bu odada kalabilirdim. Ama bu artık bir seçenek değildi. Çünkü o hayat benim değildi. Hayat'ındı. Hayat ve ben tek yumurtaya, hatta bir rahme sığmıştık ama bu dünyaya sığamamıştık. Tek yumurta ikiziydik. Saçlarımız, gözlerimiz hatta boylarımız her şeyimiz birebir aynı doğmuş iki kardeştik. Görünüşte hiç bir farklı detayımız olmayan nadir ikizlerden diyebilirdim. Bazen vücudundaki bir ben yada leke farklılaştırırdı insanı. Bizim lekemiz bile aynıydı. Bir tek gözle görünmeyen hissettiklerimiz ve düşüncelerimizdi bizi ayrıştıran... Ben beyaz desem o karayı seçerdi.... Babam, iki tane kızı doğduğunda bir tane daha olsun diyememiş. Babam inşaat tepelerinde çalışarak büyütmüştü bizi. Hayat her zaman o bencil aklını çalıştırr beni alt ettiğini sanırdı. Tıpkı ilk okul bitip liseye geçiş yaptığımızda yaptığı gibi. Babam "ikinizi birden okutamam," dediğinde ben her zamanki gibi babama kıyamadım. Okumak istemediğimi söyledim. Hayat'ın okulla bir alakası yoktu ama "ben okuyacağım" diye ilk ağızdan atılıverdi. Biliyordu tabii... okumayan çalışıp eve ekmek getirecekti. Her zamanki gibi babama kıyamayan ben olmuştum. Babam ikimize bakıp iç çekerken Hayat'ın okumayacağını düşündüğünü anlamamak imkansız olurdu. O da biliyordu ama ikimiz arasında ayrım yapamazdı. Bende gerekeni yapmıştım... her zaman yaptığım gibi... Ama hayat, Hayat'a istediğini vermedi... Fakat Hayat'ı o. İstediğini alırdı. Babam inşaattan düşüp hayatını kaybedince bende o gün büyüdüm. Sanki başka çarede bırakılmamıştı. Daha okuma yazma bile bilmeyen annem. Kendine babalık yapmamış evden bir boğaz eksilsin diye 14 yaşında annemi babamın ailesine veren adamın evine üç boğazla gitmek zorunda kaldığında.... İnsan büyüyordu... yada büyümek zorunda bıraklıyordu.