Nakatulog ako sa pagbabantay kay Sebastian sa hospital, naalimpungatan ako dahil may naramdaman akong tumatapik-tapik sa kamay ko.
Pag angat ko nakita ko si Sebastian nakangiti habang nakatingin sa akin, simula nung binaril ito parati nalang siya nakangiti di tulad noon ang hirap siyang pangitiin.
"Huwag kang ngumiti." Sabi ko dito.
"Im sorry." Sabi niya.
"Magpagaling ka muna bago ka humingi ng tawad dyan." Tumayo ako at inayos ko yung kumot nito.
Hinawakan niya kamay ko kaya napatigil ako sa ginagawa ko at tiningnan ko siya.
"Ma-mahal ki-ta."
Napakunot noo ko. "Hindi ka sigurado?" Inis kong tanong.
"Hindi lang ako sanay magsabi ng ganyan."
"Sigurado ka? Nung isang araw lang parang isigaw mona sa mukha ko kung gaano mo ako kamahal."
Napakamot ito ng ulo. "Are you really gonna te
