Wanted for Pleasure (SPG)

Chapter 5

Ang bawat kahon na isinasakay sa likod ng pick-up truck ay tila isang piraso ng aking puso na unti-unting binabaklas. Ang bahay namin—ang bahay ni Papa—ay mananatiling nakatayo, ngunit ang mga ala-ala ay maiiwan na rito. Nanatili ang pangako ni Mama; hindi ibebenta ang bahay pero kailangan kong sumama sa kanila ito ang kapalit ng pananatili ng huling alaala ni Papa, kailangan kong isuko ang aking katahimikan.

"Meisha, ayos na ba ang lahat ng gamit mo? Ang mga gamit sa banyo? Ang mga libro mo?" tanong ni Mama habang nagpupunas ng pawis. Bakas sa kanya ang pagod pero may halong kislap ng galak sa mga mata. Isang bagong simula para sa kanya, ngunit para sa akin, isa itong pagpasok sa loob ng isang magandang kulungan.

"Opo, Ma. Huling bag na 'to," tipid kong sagot.

Nang makarating kami sa mansyon ng mga De Vera, tila mas lalong sumikip ang dibdib ko. Ang gate ay matayog, ang hardin ay napaka-ayos, at ang arkitektura ng bahay ay modernong-moderno. Malayo sa payak at mainit na yakap ng luma naming bahay. Pagbaba pa lang namin ng sasakyan, naroon na si Tito Henry—ngayon ay Papa Henry na ang dapat kong itawag sa kanya—kasama ang kanyang mga kasambahay upang tulungan kami.

At siyempre, naroon siya. Si Crane.

Nakasandal siya sa hamba ng malaking pinto, suot ang isang simpleng puting t-shirt at shorts. Kahit sa ganitong kasuotan, tila ba nangungutya ang kanyang presensya. Ang kanyang mga mata ay diretso sa akin, tila binabasa ang bawat hakbang ko, tila nagpapaalala sa akin na sa loob ng bahay na ito, wala akong mapagtataguan.

"Welcome home, Meisha," nakangiting bati ni Tito Henry. "Crane, tulungan mo ang kapatid mo sa mga gamit niya."

Ang salitang kapatid ay tila isang malakas na sampal sa mukha ko. Tumingin ako kay Crane, at nakita ko ang bahagyang pagtaas ng sulok ng kanyang labi—isang ngising hindi mo malaman kung nang-aasar o nasisiyahan sa awkwardness ng sitwasyon.

"Sure, Dad," sagot niya sa baritonong boses na nagpataas ng balahibo ko.

Bitbit ang dalawang malaking bag, sumunod ako kay Crane paakyat sa ikalawang palapag. Ang bawat hakbang ko sa magarbo nilang hagdan ay tila paglapit sa panganib. Ang bawat pag-ugoy ng kanyang balikat sa harap ko ay nagpapaalala sa akin ng init ng kanyang balat noong gabing iyon—isang alaala na pilit kong sinusunog pero ayaw maging abo.

Huminto siya sa tapat ng isang pinto na nasa dulo ng hallway. "This is your room," sabi niya sabay bukas ng pinto.

Malaki ang silid. May sariling walk-in closet, malambot na kama, at balkonahe na may tanawin ng pool sa ibaba. Pero bago pa ako makapasok, hinarangan niya ang daan gamit ang kanyang braso.

"So, ito na 'yon? Magpapanggap tayo na parang walang nangyari dahil lang 'kapatid' na kita?" mahinang bulong niya, sapat na para kaming dalawa lang ang makarinig.

"Crane, please. Let's just make this easy for everyone. Lalo na para kay Mama at Tito Henry," sagot ko nang hindi tumitingin sa kanya. Pilit kong pinapatatag ang boses ko.

"Easy? You think living under the same roof with the guy who first touched you is easy, Meisha?" Lumapit siya, sapat na para maamoy ko muli ang kanyang scent. Hindi na alak, kundi amoy ng bagong ligo at mamahaling sabon. "I see you in my dreams every night since that hotel encounter. At ngayon, nasa kabilang pinto ka lang? Huwag mo akong lokohin. Alam kong nahihirapan ka rin."

"Wala kang alam," sabi ko at itinulak ang braso niya para makapasok sa loob. Agad kong isinara ang pinto at sumandal doon. Ang puso ko ay tumatambol nang napakabilis.

Paano ko ito kakayanin?

Kinagabihan, naghanda ng espesyal na hapunan si Tito Henry. Ang hapag-kainan ay puno ng masasarap na pagkain—steak, pasta, at mamahaling alak. Sa gitna ng tawanan nina Mama at Tito Henry tungkol sa kanilang honeymoon plans, naroon kami ni Crane sa magkabilang panig ng lamesa, parang dalawang boksingero na nagpapakiramdaman sa ring.

"Crane, Meisha, sana ay maging malapit kayo sa isa't isa," sabi ni Tito Henry habang naglalagay ng pagkain sa plato ni Mama. "You're both of legal age, but you're family now. I want this house to be a place of love."

"Don't worry, Dad," sagot ni Crane habang hinihiwa ang kanyang steak nang may dahan-dahan. "I'll make sure Meisha feels... very welcome here."

Tumingin siya sa akin, at ang kanyang titig ay tila lumulusot sa suot kong damit. Napahigpit ang hawak ko sa aking tinidor.

"Salamat po, Tito," tanging sagot ko.

Matapos ang hapunan, nagpaalam si Mama na magpapahinga na dahil sa pagod sa paglilipat. Naiwan ako sa kusina para uminom ng tubig. Akala ko ay nakaakyat na ang lahat, ngunit paglingon ko, naroon si Crane sa may island counter, may hawak na baso ng whisky.

"Drinking to forget again?" tanong niya, ang boses niya ay puno ng pangungutya pero may halo ring lambing.

"Hindi kita kailangang sagutin," sabi ko at naglakad palayo. Pero bago ako makalabas ng kusina, hinawakan niya ang braso ko at isinandal ako sa pader.

"Bakit ka ba takot na takot, Meisha? Noong gabing 'yon, ikaw ang lumapit sa akin. Ikaw ang nagsabing 'Take me all you want.' Ano'ng nagbago?"

Naramdaman ko ang init ng luha sa aking mga mata. "Ang nagbago ay ang katotohanang kasal na ang mga magulang natin! Na bawat hawak mo sa akin ay isang malaking pagkakamali! Na bawat tingin mo, naaalala ko kung paano ko trinaydor ang alaala ni Papa dahil sa isang gabi ng kahinaan!"

Natigilan si Crane. Bahagyang lumuwag ang hawak niya sa braso ko. Ang galit sa kanyang mga mata ay napalitan ng isang emosyong hindi ko maunawaan—pagsisisi? O baka mas matinding pagnanasa?

"I didn't know about your dad back then," bulong niya. "I just saw a beautiful girl in a bar who looked like she was drowning. And I wanted to be the one to save her, even for just one night."

"Hindi mo ako nailigtas, Crane. Mas lalo mo lang akong nilunod," sabi ko at buong lakas na kumawala sa kanya.

Tumakbo ako paakyat sa kwarto ko at ni-lock ang pinto. Humiga ako sa kama at doon ko ibinuhos ang lahat ng iyak na kanina ko pa pinipigil. Ang bango ng silid, ang lambot ng kama—lahat ng ito ay paalala na wala na ako sa lugar kung saan komportable ako.

Nasa teritoryo ako ng isang lalaki na pilit kong kinakalimutan pero siyang magpapaalala sa akin araw-araw ng aking kasalanan.

Maya-maya, narinig ko ang mahinang katok sa pinto. Hindi ako sumagot. Alam kong siya 'yon.

"Meisha," tawag niya sa labas. "I'm sorry. Hindi kita pipilitin kung ayaw mo. Pero hindi ko rin kayang magpanggap na wala lang ang lahat. Magkatabi lang ang kwarto natin. If you need anything... anything at all... I'm just here."

Narinig ko ang kanyang mga hakbang palayo at ang pagsara ng pinto ng kanyang kwarto.

Tumayo ako at pumunta sa balkonahe. Tiningnan ko ang madilim na langit. Ang sabi ni Mama, kailangan kong mag-move forward. Pero paano ako uusad kung ang bawat hakbang ko ay pabalik sa gabing hindi ko na dapat binalikan?

Sa bahay na ito, kailangan kong matutong lumaban. Hindi sa ibang tao, kundi para sa sarili kong nararamdaman. Dahil sa ilalim ng iisang bubong, ang pinakamahirap na kalaban ay hindi ang galit, kundi ang atraksyong pilit mong itinatanggi pero unti-unti kang tinutupok.